Sermos Galiza

Águeda e Basilio

2011-11-17T12:45:00.001+01:00

Xosé Manuel Sánchez Rei

Como cada sábado, Basilio Gándara, un petrucio dunha aldea da Limia Baixa, baixou até á vila, nesta ocasión coa esperanza de achar sementes a bo prezo. Por causa da crise, a súa muller e el tiveron de voltar a traballar unha leiruca que tiñan a carón da casa, a cal sempre, había aló tempo, lles dera boas colleitas, pois era unha terra vizosa. Xa na feira, após fechar un trato cunha vendedeira, dirixiuse á taberna para saudar a xente da contorna e para tomar un copo até que fose a hora de apañar o autocarro de volta á aldea, que saía de alí a media hora. Fora, de certo, un mañá proveitosa: acabara antes do previsto, chegara a un bo acordo coa señora das sementes e aínda dispuña duns minutos para se chufar cos contertulios tabernarios da súa habilidade en mercar por poucos cartos.

Ao chegar ao local, reparou en que non había ninguén coñecido. Tiña tempo, de modo que aquelou para si algunhas publicacións periódicas que estaban no balcón do estabelecemento coa finalidade de agardar lendo a hora de se ir. Como cada sábado, todas estaban en español, o cal, segundo o pensamento de Gándara, era o que cabía esperar: “O galego non vos é unha lingua, por moito que digan algúns; se o fose, habería xornais ou prensa en galego, mais non hai nada. Por algo será”, tiña comentado algunha vez nesa taberna. Non importaba que non falase en español ningunha das súas amizades nin ninguén da súa familia, aínda que o comprendían bastante ben. Por outro lado, como a prensa, segundo el, “só trata temas importantes”, non aparecían noticias políticas diferentes da simplona e única melodía a dúas voces que representaban os partidos estatais maioritarios.

Neses medios de comunicación que comezou a follear, tamén non figuraban referencias a actividades culturais que se desenvolvían non xa noutras rexións do país, mais na propia vila; como contrapunto, o petrucio puido ler, con todo o tipo de informacións ao respecto, noticias de proxectos e actividades culturais localizadas a uns centos ou milleiros de quilómetros. Por exemplo, Gándara, nese sábado das sementes, soubo que podía ir á España para visitar o impresionante Museo do Prado agora nas segundas e que iso reactivaría a economía da zona, mais foi incapaz de achar nota ou aviso ningún sobre o feito de que na vila veciña, a uns vinte quilómetros, estivese sendo exposta unha importante colección de achados castrexo-romanos louvada en varias revistas internacionais de arqueoloxía, ou que noutra localidade próxima ía ter lugar unha interesante conferencia sobre como a actividade cultural é capaz de xerar riqueza e postos de traballo. O seu inxenuo pensamento levárao a semana pasada a razoar competentemente do modo seguinte co seu amigo Antón: “Eiquí non che hai nada, Toniño, todo che está fóra. Se houbese algo, xa viría nos xornais. Non temos remedio. As cousas importantes na política e na cultura estanche en Bruxelas, en Madrid ou en Berlín. Non hai que lle facer.”

A bastante distancia da vila a que acudía todos os sábados Gándara, Águeda Canzobre, unha das súas netas, combinara un encontro cunhas antigas colegas da facultade con que mantiña aínda unha boa relación. É arquitecta e traballaba para un estudio de certo prestixio, mais, igualmente por mor da crise, perdeu o seu posto de traballo e agora dá aulas particulares de deseño e de física, ao paso que prepara as oposicións de matemática para o ensino medio. Ten claro que, de superar o concurso, non vai dar as aulas en español, por moito que a obriguen as disposicións legais ditadas pola actual Xunta da Galiza. “Era o que faltaba. É a primeira vez na historia que un goberno galego prohíbe a lingua propia do país”, pensaba. A neta de Gándara posúe unha sólida formación, non só no seu ámbito profesional, mais tamén no humanístico e no artístico: embora a súa lingua habitual sexa o galego, domina o francés e o alemán, para alén de se expresar relativamente ben en inglés e en bretón; musicalmente, ten estudos de gaita, piano, contrapunto e harmonía no conservatorio de Vigo, mais non os deu concluído porque nun momento particular da súa vida optou por se centrar na arquitectura.

Águeda tivo sorte indo para a reunión. Atopou unha vaga para estacionar perto do punto de encontro e chegou antes de tempo. “Nótase que é sábado. A xente vaise antes e hai sitios para deixar os carros”, matinou. En canto non ían aparecendo as súas colegas, pediu un café e botou unha olladela á prensa. Como o seu avó, reparou en que toda estaba escrita en español e, certamente, moito non lle estrañou, pois era consciente das estratexias do actual goberno da Xunta destinadas a laminaren calquera iniciativa editorial que se decantase firmentemente polo galego. “Fai falta algún medio de comunicación que utilice a nosa lingua, pois isto é unha vergoña. En canto a Deputación da Coruña subvenciona alegremente con 123.000€ provenientes dos diñeiros públicos o pagamento de locais sociais e computadores para os trasnetos dos trasnetos dos bisnetos dos emigrantes galegos en Sudamérica, que xa nin saben onde está este país, aquí poñen todos os impedimentos para concederen un mísero céntimo para a prensa en galego. Que barbaridade! E logo veñen falando de asuteridade. Que hipócritas!”, teimaba para si.

A súa visión, loxicamente máis crítica que a do seu idoso familiar, tamén centraba o albo na exclusivista cor ideolóxica dos rotativos que reivindicaban o se chamaren correos, faros, ideais, opinións, progresos ou voces da Galiza. Resultáballe obsceno que en case ningún deles se tratasen pormenorizadamente os luciféricos atentados contra o monte que se produciran había unhas semanas en certas rexións de Ourense, non lonxe de onde moraba o seu avó. Ou que en ningún deles se fixese referencia ás 60.000 persoas que, a partir da chegada do PP á Xunta, se acrecentaron ás cifras do desemprego. Ou que en ningún, por seu turno, se sinalase o aumento do endebedamento da sanidade pública galega en tres mil millóns de euros desde 2009, produto exclusivo do partido que deambula como a Estadea por San Caetano. Ou que en ningún deles se referise que varias persoas, adoito desempregadas e pensionistas, fosen eliminadas sen notificación de ningún tipo da cobertura que proporciona a Seguridade Social, co cal deixaban de ter asistencia sanitaria gratuíta. Ou que tampouco ningún deses medios se fixese eco sobre o feito de millares de mozas e mozos galegos teren de emigrar, moito embora contasen cunha completa formación que nada envexaba a doutros países cultural ou xeograficamente próximos; tal era o caso de Naia Fontáns, unha das amigas de Águeda, a cal, conforme lle comunicara había uns días, estaba a pensar en probar sorte en Austria mediante un contrato que lle ofreceran nun instituto de Salzburgo.

A indignación de Águeda era notábel. Cando chegaron as súas amizades, e despois de se saudaren e de lembraren os tempos da universidade á beira dunhas cuncas de café, produciuse unha intersante conversa sobre os problemas da cidadanía. Todas concluíron na evidencia: era preciso estaren verdadeiramente informadas para así poderen axir en consecuencia. Era necesario un medio de calidade, en galego, que informase con rigor do que realmente estaba a acontecer no país e noutros lugares e que tivese a nación como prisma interpretativo do mundo e non como ornamento ‘cultural’ de churrascadas e festas gastronómicas, no máis puro e vulgar estilo tonecheiro e ardebulleiro tan presentemente de moda. Naia mesmo dixo: “Ollade: podemos saber, conforme pon esa prensa que se gaba de ser galega, que concertos hai na capital do Estado e noutras cidades da península, o cal está ben; mais non se nos informa de que eventos culturais ou musicais hai nas sete cidades galegas e nas vilas principais do país. E el por acaso non haberá ningún concerto ou ningunha actividade artística? Pois reparade en que non hai grupos de música, exposicións de arte e compañías de teatro por aquí!”.

Basilio e Águeda (e mesmo Naia), da Limia Baixa, poderían ser sen problemas Luís e Anxa, da Costa da Morte. Ou Manuel e Carme, de Burón. Ou Pedro e Magdalena, da Terra de Melide. Ou Brais e Sonia, do Baixo Miño. Ou Francisco e María, do Berzo. Tanto el como ela representan os millares de persoas que na Galiza fican ruborizadas (cadaquén ao seu particular xeito de percibir a realidade) pola circunstancia de non haber unha publicación periódica na nosa lingua capaz de chegar a todos os recunchos do país e de dar conta dos problemas e dos sucesos que se producen entre nós ou noutras partes en chave galega. Basilio e Águeda simbolizan a forza e o potencial da nación: o primeiro, de notoria idosidade, aferrado á terra e aos seus seculares costumes; a segunda, nova, cosmopolita, con roburenta consciencia de galega. Aquel, xubilado, labrador, con toda a experiencia vital nas súas costas; esta, formada profesional e culturalmente na universidade, con toda a experiencia da vida aínda diante de si. Gándara, necesitado de prensa en galego para superar preconceptos arraizados no seu raciocinio con cravos de ferro, agora novamente atirados desde as instancias gobernamentais; Águeda, sen dúbida necesitada de medios de comunicación no noso idioma capaces de venceren a vulgaridade informativa e monolingue a que está sometida a opinión pública.

Porén, a moza e o vello, o labrego e a arquitecta, só representan dous lados da poligonía multiédrica que é a nación. E cómpre un proxecto plural en que teñan cabida todas as Águedas e todos os Basilios que, cada cal cos seus esperábeis matices, constitúen a vontade nacional da populación e do territorio onde o mundo adopta o nome da Galiza. Por iso é preciso reivindicármonos a nós propios como pobo para así podermos comprender mellor diferentes sociedades e diversas culturas. Por iso cómpre sabermos o que acontece noutras latitudes do globo, mais tamén o que tivo lugar en Carballo, no Ézaro, en Mondoñedo ou en Salvaterra de Miño. Por iso é necesario Sermos Galiza.

Xosé Manuel Sánchez Rei é profesor da Universidade da Coruña e accionista de Sermos Galiza

Vémonos na nova páxina

2011-11-15T12:29:00.000+01:00

sermosgaliza.com

Sermos Galiza consolídase

2011-11-15T12:27:00.000+01:00

O proxecto que impulsiona Sermos Galiza para a construción colectiva dun novo medio de comunicación galego entra definitivamente en fase de consolidación. Superamos xa os 200.000 euros de capital social (os 70% do obxectivo previsto) e son tamén centos os apoios recibidos, particularmente compromisos de subscrición ao semanario.

A positiva evolución do proceso encoráxanos a continuar traballando pois que, neste contexto de profunda crise económica e de incerteza, tantos centos de persoas estean dispostas a facer un importante esforzo económico para podermos contar con voz propia, ten un valor execpcional. Alén diso, demostra que se queremos, na Galiza podemos levantar os instrumentos que contribúan para construír un futuro diferente para o noso País.

Aliás, é nesta situación cando máis se aprecia a necesidade de confrontarmos a ocultación da realidade, a permanente manipulación, a entusiasta prédica ideolóxica ao servizo do poder e a total ausencia de uso da nosa lingua que practican os medios do establishment. E iso só pode ser feito cun medio libre, crítico, galego e en galego, que teña o seu foco de atención informativa no noso País, e que non dependa das axudas públicas ou da publicidade comercial. Un medio influente, con capacidade de chegar a amplos sectores da sociedade e que dea conta, para alén da actualidade política institucional, do acontecer social, sindical, cultural ou ambiental e se faga eco do inestimábel labor que asociacións, colectivos ou persoas individuais desenvolven nestes como noutros campos. E aínda, que nos achegue na nosa lingua, sen mediatizar nin deturpar, a información do que acontece polo mundo fóra.

Un medio destas características só pode sustentarse no compromiso activo dos lectores e lectoras, quer como accionistas, quer como subscritores/as. É por iso que todas as persoas que compartillamos esta necesidade estamos chamadas a participar. Este proxecto é de tod@s @s que quixeren facer parte del. Lembrade o nº de conta: 2080 0319 69 3040016966 (NCG) E se xa tiverdes decidido tornarvos accionistas de Sermos Galiza, non demoredes en facelo, pois precisamos de continuar avanzando.

Agora o reto é abordarmos a definición pormenorizada no proxecto comunicativo e a organización da estrutura necesaria para podermos ter canto antes nas nosas mans e nos nosos computadores a información que a Galiza precisa.

Estreamos páxina, continuamos a avanzar

2011-11-08T12:06:00.001+01:00

A partir de agora a páxina sermosgaliza.com vén substituír este modesto blogue co que viñemos difundindo a Iniciativa Sermos Galiza para a creación dun novo e influente medio de comunicación na nosa lingua.

No tempo que vai desde o lanzamento público da iniciativa foron centos as persoas que manifestaron o apoio e se aderiron á mesma. Queremos agradecer a todas elas o seu contributo, nomeadamente ás quiñentas que xa se tornaron accionistas, e encoraxar ás que aínda non o foren a daren o paso.

O proceso de construción colectiva dun medio de comunicación libre, crítico e galego está a resultar unha experiencia apaixonante e marabillosa. Particularmente incentivante é observarmos como, nun momento especialmente difícil e incerto, inúmeras persoas están dispostas a facer un esforzo económico importante para facermos realidade o obxectivo de que a Galiza conte con voz propia. Igualmente motivador son as múltiplas mensaxes de alento que recibimos a cada día. Mesmo emotivas. Traemos aquí, a modo de mostra o mail que nos enviou o pasado 26 de outubro unha nova accionista, Mónica R. V. : “Bom dia. Venho de conhecer agora mesmo a vossa iniciativa atravês de um familiar (nom resido na Galiza neste momento). Tenho-me emocionado tanto que acabo de mercar umha acçom (achego justificante bancário). Quando tenha novo domicílio hei-me subscrever. Muitíssimas graças por me devolverdes a esperança :-) Umha aperta, Mónica”. É con ese espírito que se constrúe, non apenas este medio, mais o País. E é con ese espírito que continuamos a traballar para sermos Galiza, tamén na comunicación. Contamos con vós.

Sermos Galiza continúa dándose a coñecer e sumando apoios

2011-10-25T11:31:00.000+02:00

Imaxe da presentación en Foz

A pasada segunda feira, 21 de outubro, Sermos Galiza presenteouse en Foz e na segunda, 24, o lanzamento público decorreu en Lugo. Para alén da sempre numerosa asistencia, Primero motivo de satisfacción, en cada acto percibimos complicidade, ilusión e compromiso. E o froito de todo iso vai construíndo colectivamente o medio de comunicación que a Galiza precisa. O proxecto suma apoios día a día. Mais aínda é moito o camiño que fica por diante e que debemos percorrer entre tod@s @s que partillamos a necesidade dunha imprensa libre, crítica, galega e na nosa lingua. Podemos facelo tornándonos accionistas e anotándonos como subscritores do semanario. Tamén contribuíndo para difundir a iniciativa entre amig@s e coñecid@s. Contamos con vós!

Sermos Galiza continúa dándose a coñecer. As próximas citas:

AS PONTES.- Cuarta, 26 de outubro, ás 8 da tarde na Biblioteca Municipal (Avda. de Castelao, sn). Organizada pola Mesa pola Normalización Lingüística. Coa presenza de Xurxo Souto e Xosé Ramón Freixeiro Mato.

LALÍN.- Quinta, 27 de outubro, ás 8'30 na Casa Museo Ramón Aller. Organizada por Queremos Galego Deza. Coa participación de Nemésio Barxa, Néstor Rego e Olalla Rodil.

En Lugo: Tereixa Campos, Tonina Gay, María Reimóndez,
Néstor Rego, Olalla Rodil e Rubén Lois

O CARBALLIÑO.- Sexta 28 de outubro, ás 8'30 no Casino, en colaboración coa Asociación Cultural Avantar.

BETANZOS.- Sexta, 4 de novembro, ás 8'30 no Salón azul do Liceo de Betanzos. Organizada conxuntamente polas asiociacións Roxín Roxal e Eira Vella. Coa presenza de Xosé Ramón Freixeiro Mato, Rubén Lois e Xurxo Souto.

Agradecemos, máis unha vez, o labor das entidades que colaboran para facer posíbel a difusión da iniciativa Sermos Galiza e que, aliás, dá conta do carácter social e colectivo que queremos para este proxecto.

Sermos Galiza

2011-10-23T01:15:00.000+02:00

Xosé Lois 'O Carrabouxo'
Grupo Promotor de Sermos Galiza

Con vós, avanza Sermos Galiza

2011-10-20T00:34:00.000+02:00

A presentación en Compostela

Na mañá desta cuarta feira, 19 de outubro, un ingreso realizado pola profesora da USC Aurora Marco López, supuxo ultrapasar os 100.000 euros efectivos na conta de SERMOS GALIZA SA (Sociedade en constitución) para a formación do capital social da empresa. Agradecemos inmenso a confianza, a xenerosidade e o compromiso coa lingua e co País das 245 persoas que xa son accionistas. Mais, a pesar de haber xa outras cantidades comprometidas en firme, temos que continuar a traballar para alcanzarmos os 300.000 euros que nos marcamos como obxectivo e que garantirán a capacidade operativa do novo medio.

Sabemos que somos moit@s @s que partillamos a necesidade dun medio de comunicación libre, crítico, galego e en galego. Un medio que reflicta de modo verdadeiro a realidade da Galiza en toda a súa dimensión. Que leve ás súas páxinas, para alén da actualidade política institucional, o acontecer social, sindical, cultural ou ambiental e que se faga eco do inestimábel labor que asociacións, colectivos ou persoas individuais desenvolven neste como noutros campos. Que nos achegue na nosa lingua e, aliás, sen mediatizar nin deturpar a información do que acontece polo mundo fóra. Que recolla unha opinión comprometida e interprete a información en clave de País.

E todas as persoas que compartillamos esta necesidade estamos chamadas a participar. Este proxecto é de tod@s @s que quixeren facer parte del. Lembrade o nº de conta: 2080 0319 69 3040016966 (NCG) E se xa tiverdes decidido tornarvos accionistas de Sermos Galiza, non demoredes en facelo: queremos ter reunido a totalidade do capital social na primeira semana de novembro. Contamos con vós! Grazas polo voso apoio.

Sermos Galiza continúa a explicar o proxecto

2011-10-19T20:13:00.003+02:00

Imaxe da presentación en Pontevedra

Após unha xeira de presentacións en 7 cidades e vilas, a iniciativa social Sermos Galiza continúa explicando o proxecto para a construción colectiva dun novo medio de comunicación nosa nosa lingua.

A próxima cita decorrerá en Foz, organizada polas asociacións culturais de todos os concellos da Mariña, que fan parte da Federación Galiza Cultura. Será ás 8'30 da tarde na Casa da Cultura 'Manuel María'. O calendario de presentacións ten aínda outras citas:

LUGO.- Segunda feira, 24 de outubro, ás 8 da tarde na Galería SARGADELOS. Organizada polo Club Cultural Valle-Inclán. Participarán os membros do Grupo Promotor Marica Campo, Rubén Lois, Néstor Rego, María Reimóndez e Olala Rodil.

LALÍN.- Quinta, 27 de outubro, ás 8'30 na Casa Museo Ramón Aller. Coa participación de Nemésio Barxa, Néstor Rego e Olalla Rodil.

O CARBALLIÑO.- Sexta 28 de outubro, ás 8'30 no Casino, en colaboración coa Asociación Cultural Avantar.

Sermos Galiza: comezamos a conta atrás

2011-10-11T13:49:00.000+02:00

Teresa Moure no centro, intervindo no acto de Compostela

Teresa Moure

Grupo Promotor de Sermos Galiza

Á hora de presentarmos o proxecto Sermos Galiza á sociedade o primeiro sentimento que abrolla en cada un dos actos públicos que se van sucedendo é o dunha necesidade partillada. Poderiamos mesmo felicitarnos colectivamente cada asistente por esta capacidade de convocatoria, por esta sensación de complicidade. Que tantas persoas deixen de facer as tarefas urxentes de cada día para se sentaren a debullar os detalles dun proxecto de tal envergadura significa que, contra os malos augurios, ... aquí hai pobo! Gustaríame agradecer profundamente desde estas liñas a tant@s asistentes, e tamén a tantas asociacións culturais, a tantos centros de difusión de ideas, a tantas persoas individuais que se prestaron a citar a súa veciñanza, que nos presentan e que nos avalan coa súa presenza ou coa súas calorosas exhortacións a pór fin a este silencio comunicativo en que nos movemos.

Por suposto, cabe agradecer moi especialmente, ademais da asistencia, as contribucións que moitas das persoas que acoden aos actos de presentacións xa fixeron, mesmo antes de concorrer a eles. Grazas por crerdes neste soño! Unha vez rematada esta cortesía mínima vou deixar de falar como se este proxecto fose noso, do grupo promotor, porque unha das cousas máis importantes para as que estamos a convocar á sociedade galega é para dicir que este proxecto é voso, de todas as persoas que decidan subscribirse ou mercar accións.

Xa sabemos que vivimos un momento crítico da historia. No internacional, padecemos os últimos estertores do modelo neoliberal, que nos converteu a todas as persoas traballadoras en afectadas do abuso dos ditados económicos. No nacional, sufrimos un goberno trapalleiro, que converteu a lingua no seu principal inimigo e no social, entre tantas outras cuestións, o peche reiterado de todos os medios de comunicación en galego. Vieiros, A Peneira, A Nosa Terra, Xornal de Galicia, Galicia hoxe e multiplicado por dous cando coexistiren edición en papel e mais dixital. Todos foron desaparecendo, como se se tratase de demostrar que a información en galego non lle interesa a ninguén. Brincadeiras á parte, non me gusta falar do desastre xeral dos xornais cando se presenta este proxecto. Podería parecer que andamos pechando a competencia antes de entrarmos nós en faena. En realidade, por ideoloxía, nin sequera levo ben o concepto

de competencia. De feito, voulle dedicar unhas palabras eloxiosas a unha das poucas excepcións que se salvan da queima dos medios desta tempada, o Novas da Galiza, un medio crítico e interesante, que continúa por fortuna vivo. Desexamos mil primaveras máis para o Novas. Se só nos movese o afán de competencia, isto sería impensábel; mais como o que nos dá pulo é o interese de facermos país, de construírmos conciencia nacional, entendemos que todos os proxectos que cada día vexan o lume feitos desde o arredismo, con entusiasmo, con entrega, con interese crítico, están no mesmo barco. Así tamén nos recibiron desde o Novas, onde xa publicaron unha entrevista con algún dos promotores, un comportamento ben distinto ao do resto dos medios que desde o comezo nos silenciaron absolutamente.

Porén, eu quería afastarvos un momento da realidade inmediata, esa do peche doutros proxectos, porque con frecuencia a evocación doutras cabeceiras induce ao vicio da comparación. Persoalmente procuro non facer comentarios salientando o que nos aproxima ou o que nos distingue de iniciativas previas. É hora, coido eu, de pasarmos páxina. Sen entrarmos a analizar nada, Sermos Galiza é un proxecto distinto. Non somos arrogantes nin pensamos estar en posesión da razón mais Sermos non xorde como é habitual. O máis frecuente é constituír unha empresa cun capital e cuns obxectivos de mercado e, despois desenvolver un determinado produto. Aquí traballamos ao revés. Primeiro deseñamos un proxecto e despois constituímos unha empresa. E iso permite que Sermos Galiza sexa unha iniciativa sen precedentes na prensa galega, talvez na prensa planetaria... ou casemente.

Antes de concretarmos o proceso, querería citar un texto que escribiu un dos membros do grupo promotor:

<<Mais hai unha cousa que corre moita présa. Fai falla un comité que se encargue de ver a maneira de que en Galiza haxa pronto un xornal diario totalmente composto na nosa lingua, pois ese sería o mellor expoñente do valor do noso idioma e dos seus direitos a ser recoñecido con capacidade bastante para ser a nosa lingua oficialmente nacional. Claro que xa está demostrado polo incansábel labor das nosas letras mais, nisto como en todo, a espectacularidade do escaparate con que nos presentemos sempre influirá moito. Isto do xornal debe tomarse como cousa de amor propio, e sobran cartos en Galiza, e se non os atopamos en Galiza buscarémolos entre @s mellores galeg@s do mundo, entre @s galeg@s de América que estando sempre dispost@s a acudir a cantas chamadas se lle fan para o melloramento da patria, non faltarán co seu concurso a unha obra tan necesaria para que Galiza apareza nesta hora coas mesmas roupaxes de gala que poidan ofrecer as demais nacións ibéricas. As nacións que están conquerindo a súa liberdade e que teñen lingua propia teñen os seus boletíns diarios que pregoan a importancia da mesma. Galiza, aínda non...>>

Por estraño que poida parecer, tomei este extracto do artigo −cunha simple adaptación á sensibilidade contemporánea incluíndo o feminino a través da @− publicado en A Nosa Terra, o 1 de setembro de 1931 por un tal Fernán Cobas. Hai 80 anos disto, como do voto feminino. O seu autor non puido asistir as nosas reunións este verán por se achar comodamente deitado no cemiterio de Santo Amaro mais, en canto se dea levantado, virá. Quizais a estas horas xa estea sentado aquí, entre vós. Benvido, Fernán, e benvida a tantas persoas promotoras que chegan de atrás, alumeándonos como devanceir@s.

Para continuarmos sen demasiado apego á realidade inmediata, −esa que nos quita os ollos e nos fai ver o que queren que vexamos− quería lembrar a importancia da prensa na nosa historia. Porque os medios de comunicación fan moito máis que contar o que sucede. Quizais contar o que sucede só sexa a parte visíbel do iceberg. Con moita frecuencia dise que se aínda falamos galego é porque o pobo traballador o conservou para nós. É certo. Mais ás veces esquecemos que entre o pobo traballador están as persoas que escribiron; tamén pobo, e pobo traballador. Cun forte proceso de diglosia minándonos e unha historia marcada pola baixa auto-estima, o pobo labrego e mariñeiro só non daría conservado a lingua se non tivésemos iso que se chamou o segundo renacemento. Sen a valentía de Rosalía de Castro e dalgunhas persoas máis que a fixaron por escrito, sería cando menos moi difícil que vísemos a nosa lingua como algo distinto dun dialecto de andar por casa. Esa tarefa fíxose a través de libros, de editoriais case artesás, de follas voandeiras e, tamén, cando os houbo, de xornais.

Non sei se estaremos a valorar de xeito acaído o fenómeno da escrita na contemporaneidade. Por primeira vez na historia as clases traballadoras están completamente alfabetizadas e este feito coincide co momento en que, tamén por primeira vez, a sociedade galega acada un nivel de desenvolvemento económico que permite dedicar algún excedente á cultura escrita. Coa aspiración de chegar a formar parte das clases medias, a instrución divulga entre o proletariado os libros dentro dun sistema escolar cada vez máis longo e universal,... polo menos por agora. Mesmo sen perder o carácter de elite cultural, a literatura penetra en todas as casas. Na fórmula máis simple, a escrita entra a través do xornal, que en principio −e nótase− vai destinado ao pai da familia. Mais o gran capital, sempre atento, decatouse axiña desta dispoñibilidade universal para a cultura escrita; de aí a proliferación de revistas específicas de coches, de motos, de caza, ou publicacións que mesturan o erótico, o deportivo e o político en distinto grao, ademais das publicacións estritamente femininas que adoitan acompañar os xornais. Noutro momento haberá que meditar por que non se conseguiu aínda que esa poboación alfabetizada e con certos recursos se afixese a frecuentar as librarías ou, especialmente, se afixese a sentir como propia a lingua e a cultura de noso. Mais o certo é que, se a transmisión de coñecemento por vía escrita é o motor básico da cultura occidental, na Galiza temos razóns específicas para devecermos polos textos. Non en van foi por escrito como aprendemos a nos recoñecer como nación diferenciada; foi ver a nosa fala −que chamaban rural e torpe− en letras impresas o que alimentou o noso orgullo e nos deu azos para voar alto. Sen os proxectos editoriais das Irmandades da Fala ou de Anxel Casal non dariamos conservado a nosa dignidade nin espallado a idea fulcral de que o discurso escrito faría o pobo.

Nos xornais, entre outros, escribiron os perseguidos, os silenciados. Moitos dos galeguistas que pensaron e axitaron non chegaron a ver o seu pensamento nin a súa acción política pousada nun libro ou nunha iniciativa parlamentaria; só ciscada polas columnas dos xornais. Mais a prensa ten unha peculiar relación coas mulleres. A pesar da contradición de os xornais se destinaren ao home burgués −ou precisamente por iso, para ocupar estes medios de produción de ideas− as mulleres de finais do século XIX e principios do XX anímanse a publicar pequenos contributos nos xornais. En revistas comeza Concepción Arenal a ter unha voz propia e, máis tarde, a pedagoga republicana María Barbeito. Moitas mulleres hoxe descoñecidas, como a compostelá Pura Lorenzana, escribiron nos xornais opinións sobre a instrución feminina ou o divorcio, tratados sobre moral e costumes, ou, por raro que nos pareza nun xornal, tamén poesía. En revistas galegas escribiron Elvira Bao, Mercedes Vieito Bouza, Emilia Calé, Manuela Cambronero, Elisa Lestache, Joaquina López de la Vega, Amadora Tapia, Ramona Simán, Avelina Valladares, Clara Corral, Emilia Portal, Sofía Casanova, Filomena Dato Muruais ou Virginia Felicia Auber. Todas elas galegas, todas elas escritoras na prensa. A prensa non é algo que necesitemos coxunturalmente porque acaban de pechar uns determinados medios; a prensa é necesaria para que unha sociedade poida producir e debater ideas; para que unha sociedade cre suxeitos libres, capaces de pensaren por si propios.

E é hora de entrar no proxecto. Algunhas persoas, cuxos nomes xa coñecedes polo blogue −sermosgaliza.blogspot.com− comezamos a falar nos últimos días de xuño pasado das posibilidades que viamos para un proxecto de comunicación. Comprometemos moito tempo e esforzo, e algúns cartos. Inicialmente centramos o noso traballo en incluírmos máis sensibilidades, en ampliarmos o grupo e darmos cabida a todas as tendencias, agrupacións, colectividades que tivesen a defensa de Galiza presente na súa ideoloxía e o galego como lingua de instalación. Non todas quixeron subir ao carro mais si que o tentamos. E conseguimos unha primeira listaxe de apoios de persoas que están a cabeza de organizacións diversas, e que pensamos moi representativa da pluralidade que queriamos conseguir. Non somos tres amiguetes. Non somos un lobby da comunicación. Tampouco somos o brazo de organización ningunha. Somos −sodes, quen queira sumarse− un grupo tan heteroxéneo como a sociedade galega; un grupo tan dispar, tan variado, tan múltiplo que o raro é que nos deamos posto de acordo en algo. Tampouco non somos intrusos na profesión xornalística, como quizais alguén por aí poida pensar. Nin se nos pasa pola cabeza facer o xornal nós cada mañá. Esa é a razón pola cal non hai xornalistas no grupo promotor. Pensamos que nun momento como este de precariedade laboral e de problemas na profesión xornalística, non sería unha boa práctica a de confundirmos grupo promotor e persoal. Nós somos persoas cunha idea que temos como misión darlle profundidade, servir de caixa de resonancia e difundir... Aí acaba o noso labor.

Sermos Galiza é unha iniciativa para constituír unha Sociedade Anónima que xestionará un diario dixital e máis un semanario en papel. Quizais haxa despois outros proxectos, en particular o grupo promotor séntese inclinado pola radio, mais isto aínda non existe. Despois de estudarmos a viabilidade económica, botamos contas prescindindo da publicidade. Por que? Pois porque é un sector inestábel −hoxe en caída− e ademais, para falarmos con toda a transparencia, porque sabemos da dificultade de contar con anunciantes. Funcionaremos a través de subscricións anuais duns 160 euros, de forma que cada semanario sairá a un pouco menos de 3 euros. Para mover todo isto precisamos xuntar primeiro un capital importante, 300 mil euros, que nos darían solvencia durante un prazo razoábel de tempo, o suficiente para darlle certo arraigo. Convocámosvos para encoraxarvos a mercardes esas accións. Porque saír ao mercado ten certos riscos. Se as mercar Bill Gates, ou NovacaixaGalicia ou o Papa Ratzinger, o proxecto será distinto de se as mercamos as e os que asistimos a estas presentacións, parece claro. O deseño da idea pode proceder do grupo promotor mais quen executará as decisións será a xunta de accionistas logo da constitución da empresa. Precisamente, para evitarmos que ningunha parte compradora poida tomar o control e evitar que Sermos Galiza se converta nun proxecto empresarial ao uso, puxemos a limitación de que ninguén poderá mercar máis do 10% das accións.

Que vos pedimos como grupo promotor de Sermos Galiza?

En primeiro lugar, que vos deixedes ilusionar cun proxecto necesario. Xa está ben de que nos conten a realidade como queren! Xa está ben de que nos digan, por exemplo, que un sector inapreciábel do profesorado se está a mobilizar contra as medidas da Consellaría de Educación! Xa está ben de que nos digan que apenas tres tolos estaban manifestándose en San Caetano pola lingua! Despois da presentación na Coruña de Sermos Galiza, nalgúns medios restrinxidos saíron publicadas opinións favorábeis ao proxecto. Algunha delas salientaba a sorpresa de que, cunha sociedade dinámica e culta como a galega, que se foi dotando de centros culturais e dun tecido asociativo considerábel, como pode ser que a prensa maioritaria estea a tan baixa altura? Efectivamente, como pode ser a nosa prensa unha que pasa a vida a tirar pedras contra Galiza? Como pode ser nosa unha empresa de comunicación cando considera que defender a lingua propia é ser do monte, ou que reclamarmos soberanía é non querermos formar parte da xente traballadora do mundo unida?

O segundo que vos queremos pedir é que, unha vez que vos ilusionastes, que lle deades difusión a esta idea. Queremos que os produtos que xurdan de Sermos Galiza estean nas cafetarías e nos bares de copas, que estean nos centros de traballo, que sexan, real e efectivamente, a outra voz.

Finalmente e na medida das vosas posibilidades, nun momento difícil como este, pregámosvos que vos comprometades cunha achega económica. As accións custan 100 euros, coa idea de que o proxecto tivese sustento social, que fose o máis popular posíbel. Algunha desas accións xa foi mercada por algún mozo desempregado. Outras persoas mercamos un paquete un pouquiño máis grande. Seguro que podemos rañar a carteira para demostrarlles que denantes pobres que escravas. Pensade que é algo moi importante o que adquirimos: é o dereito ao futuro.

Finalmente, como xa dixen no blogue, non son unha gran lectora de prensa. Amólame ese produto clásico que foi creado para o pai de familia, coa súa sección de sucesos para se escandalizar a gusto, a súas columnas centrais de política do estado que chaman nacional, as súas páxinas de prostitución anunciada e até o horóscopo para ver se, despois de tanta "información", ao suxeito en cuestión aínda lle van saír ben as cousas. Na vida, con frecuencia me sinto molesta polos tópicos que acompañan as entrevistas, pola rapidez e a frugalidade con que a linguaxe xornalística trata os asuntos, pola agresividade que o mercado puxo de moda. Mais estou certa tamén de que outra prensa é posíbel. É posíbel unha prensa de esquerdas, feita para o pobo e polo pobo, desenvolvida con óptica radicalmente soberana, unha prensa que teña presente que os grandes movementos sociais −que as ideas do feminismo, do ecoloxismo, da relación entre quen produce e quen consome alimentos− teñen un fundamento político e unha razón ética que as fai máis respectábeis, máis suxestivas para saíren no xornal que a defensa da monarquía ou da constitución. E digo isto porque hai uns anos recibín unha oferta para escribir nun medio de gran difusión en Galicia. A única limitación que me marcaban era esa: non escribir contra o rei ou contra a constitución. Como se o propio concepto de monarquía non fose posto en xuízo polo artigo primeiro da Declaración dos dereitos humanos, alí onde di que todas as persoas nacen libres e iguais... Ou como se a constitución que-non-se-podía-criticar-nin-modificar non fose un texto agresivo, que lesiona a nosa nación chamándoa comunidade autónoma. Tiven que rexeitar a oferta. Poucos meses despois, outro dos medios máis instalados púñase en contacto comigo. Ofrecíanme unha columna de pensamento semanal coa única condición de que escribise en español. Cando aleguei que nese xornal había quen escribía en galego −por que eles si e eu non?− contestáronme: "iso é na sección de cultura e a ti estámosche ofrecendo pensamento". Pareceume raro que a min, unha muller, me fosen reservar algo supostamente de máis categoría. Tamén me abraiou que quen me falaba non deixaba espazo para concesións: a cultura podía ir en galego, o sublime pensamento non. Mais nunca se me foi da cabeza a sospeita de que querían utilizarme para dicir que as escritoras e os escritores usabamos o galego por unha caste de costumismo e non por unha convicción máis profunda, pola decisión rebelde e contra-poder de vivirmos en galego. Por suposto que houbo que contestar, "españois, go home!"

Conto as miñas anécdotas porque é hora de tirarmos á luz a nosa insatisfacción cos medios que nos rodean. Mais cadaquén terá as propias batallas que contar. O asunto é que, como percorremos ese camiño, temos a idea clara de que outra prensa debe ser posíbel. Posíbel e urxente, para nos regalarmos outros ollos con que interpretar a realidade que nos envolve. Por Sermos Galiza!

* Intervención de Teresa Moure na presentación de Sermos Galiza en Compostela

Creado no Facebook o Grupo Eu tamén son accionista de Sermos Galiza

2011-10-11T12:55:00.000+02:00

Imaxe da presentación de Sermos Galiza en Ourense

Sermos Galiza é de orixe un proxecto colectivo. O obxectivo é crear entre tod@s @s que partillamos a necesidade de asentarmos un espazo de información propio, o medio de comunicación que a Galiza precisa: libre, crítico, comprometido, galego e en galego. Concebido desta maneira, necesariamente se ten de apoiar nunha base larga de pequenos accionistas e subscritores/as. É dicir, somos os lectores e lectoras os que temos que construír o medio que queremos. Deste modo, manterase por si mesmo, sen dependencias empresariais ou institucionais, como a mellor garantía de independencia e de continuidade de futuro.

Co obxectivo de visibilizar este carácter colectivo, de pór nomes e caras ao proxecto, creouse no Facebook o Grupo Eu tamén son accionista de Sermos Galiza. Servirá, aliás, para contribuír para a difusión da iniciativa e para encoraxar outras persoas a participaren. Se tiveres perfil no Facebook e xa es accionista, únete ao grupo; se aínda non o fores, agora é o momento. Dá o paso: tórnate accionista de Sermos Galiza ingresando na conta nº 2080 0319 69 3040016966 (NCG) a cantidade correspondente ás accións que quixeres adquirir (100 euros cada). Entre tod@s podemos. Contamos con vós!

No quiosque virtual

2011-10-09T18:16:00.000+02:00

O lanzamento en xullo pasado da inicitiva Sermos Galiza non mereceu -con algunhas, poucas, honrosas excepcións- a atención dos medios de comunicación estabelecidos. Porén, foron moitas as páxinas, blogues e medios que integran o universo da rede en galego que se fixeron eco do proxecto e contribúen para difundilo. Como facilmente se comprobará, moitos deles responden, como pretende tamén Sermos Galiza, a proxectos colectivos e á vontade de poder desenvolver con normalidade a nosa vida en galego. A tod@s, obrigado.

Na sección No quiosque virtual, á dereita, recollemos as ligazóns coas informacións que van aparecendo. Con certeza que non estarán aínda todas, mais será sempre por descoñecemento. Agradeceremos, por tanto, a colaboración das persoas que quixeren achegar noticia de informacións que foren aparecendo ou xa teñan aparecido para podermos incorporalas.

Galiza a través do espello

2011-10-07T20:52:00.000+02:00

María Reimóndez

Grupo Promotor de Sermos Galiza

Como buscando a resposta a unha pregunta, miramos. Nese xesto diario, coa ollada fixa nese liso material. O espello devólvenos a imaxe propia, uns días está máis alegre, outros máis despeiteada, outros máis triste e algúns case que transparente. Mais está. Lonxe dunha louvanza do narcisismo, os espellos axúdannos a entendernos e entender a percepción que outras persoas se fan de nós. Se cadra é esta unha función vital dos medios de comunicación que, como espellos metafóricos, deberían devolvernos unha imaxe iluminada e plural do que nos acontece como colectivo e do que acontece detrás e diante, ao noso carón. Cando un pobo carece de medios de comunicación plurais, propios e na súa lingua, carece de autoimaxe. As imaxes dos outros veñen moitas veces en forma de calidoscopio ou de cortina de fume. Un exemplo claro de calidoscopio foi a aparición pública de entidades como Galicia Bilingüe, colectivos minoritarios e recalcitrantes que non representan a ninguén pero que teñen espazo público multiplicado mil veces o que representan. Entre as cortinas de fume xa son tantos os exemplos que non hai maneira de contalos.

Unha Galiza sen medios en galego, propios, mírase en espellos do autoodio, en espellos que deforman, que son como os das feiras de cando eramos pequenas, espellos que están afianzados lonxe, noutros intereses. Eses espellos devólvennos un país que non é, un país deprimente ou de ficción onde no medio dunha catástrofe natural hai praias esplendorosas ou onde “a xente” afirma que o idioma propio é algo prescindible na escola. Mais cada día, ao andar pola rúa, eu vexo unha Galiza diferente, unha que teima e crea, que recibe premios, que tende pontes con moitos pobos, que teima en buscar unha educación pública de calidade en galego, que aprecia ás persoas que fixeron do público algo valioso, que honra a lectura, que gusta do teatro, que vai ao cine, que organiza grupos de xogos en galego, que se reúne para cantar, que fala en galego aos peregrinos e peregrinas para que saiban, mesmo nos lugares máis remotos da nosa xeografía, que están nun lugar con identidade e lingua propia. As persoas que estamos en movementos sociais sabemos da pequenez da representación e do impacto que iso ten nos nosos proxectos colectivos. Sen espello no que reflectir o noso traballo este fica mudo e invisible. Sen espello no que reflectirse, iniciativas sobranceiras carecen de apoios (e aquí debo preguntarme cada día que pasará co traballo de Implicadas no Desenvolvemento e outras organizacións de todo tipo enraizadas na terra agora que non hai quen fale del á cidadanía).

Os medios que temos queren facernos crer que ese país non existe, que é o país das marabillas inventado por uns visionarios minoritarios e sectarios. Mais eu camiño por el todos os días e quero que sexa visible. E non só visible, noso. Por iso apoiar Sermos Galiza é traer a nós un espello que nos faga visibles. E non un espello calquera, senón un que estea a proba de roturas, a proba das balas do capital, porque o capital somos todas e cada unha das persoas que sabemos que Galiza ten dereito a verse de forma máis poliédrica e, sobre todo, na única lingua que nos fai únicas no mundo: a nosa. É hora de poñer o noso anaco de espello, é hora de escintilar. É hora de Sermos Galiza.

Presentacións en Ferrol e Pontevedra

2011-10-06T10:51:00.001+02:00

Imaxe da presentación de Compostela

Após as exitosas presentacións de Compostela, Ourense e Cambados, Sermos Galiza continúa dándose a coñecer. Esta quinta feira, 6 de outubro, estaremos en Ferrol. Será ás 8 da tarde no auditorio da Fundación Caixa Galicia (Praza da Constitución s/n – Cantón de Molíns). O acto está organizado pola Asociación Cultural Medulio e coa presenza de Xosé Ramón Freixeiro Mato e Xurxo Souto.

Ao mesmo tempo decorrerá a presentación en Pontevedra, ás 8'30 da tarde na Galería Sargadelos (rúa da Oliva). Organizada pola Asociación Cultural Maio Longo, contará coa participación de Manuel Mera, Néstor Rego e Marga Romero.

A presentación pública da iniciativa social por un medio de comunicación en galego continuará en vilas e cidades nun calendario que se anunciará nos próximos días. Entre as xa previstas está a da Mariña luguesa. Será a sexta feira, 21 de outubro, ás 8,30 da tarde na Casa da Cultura Manuel María, de Foz. Organizada pola Federación Galiza Cultura da Mariña.

Máis unha vez, queremos agradecer ás asociacións culturais Medulio e Maio Longo e á federación Galiza Cultura a inestimábel colaboración que prestan á divulgación do proxecto Sermos Galiza.

Presentacións en Ourense e Cambados

2011-10-05T01:44:00.001+02:00

Na cuarta feira, 5 de outubro, ás 8 da tarde na Auriense (Praza do Correxidor) terá lugar a presentación de Sermos Galiza en Ourense. Organizada pola Asociación Cultural Auriense, contará coa participación dos membros do Grupo Promotor Nemésio Barxa, Francisco Carballo, Xosé Lois 'O Carrabouxo' e Marga Romero. Ao mesmo tempo estaremos en Cambados. Tamén ás 8 da tarde, a presentación correrá a cargo de Teresa Moure, Néstor Rego e Adela Leiro.

O calendario de presentacións da iniciativa social por un medio de comunicación en galego continúa nos próximos días:

FERROL.- Quinta feira, 6 de outubro, ás 8 da tarde no auditorio da Fundación Caixa Galicia (Praza da Constitución s/n – Cantón de Molíns). Organizada pola Asociación Cultural Medulio. Coa presenza de Xosé Ramón Freixeiro Mato e Xurxo Souto.

PONTEVEDRA.- Quinta feira, 6 de outubro, ás 8'30 da tarde na Galería Sargadelos de Pontevedra (rúa da Oliva). Organizada pola Asociación Cultural Maio Longo. Coa participación de Manuel Mera, Néstor Rego e Marga Romero.

A MARIÑA.- Sexta feira, 21 de outubro, ás 8,30 da tarde na Casa da Cultura Manuel María, de Foz. Organizada pola Federación Galiza Cultura da Mariña.

Máis unha vez, queremos agradecer ás asociacións culturais Auriense, Medulio, Maio Longo e á federación Galiza Cultura a inestimábel colaboración que prestan á divulgación do proxecto Sermos Galiza.

Lanzamento de Sermos Galiza en Compostela

2011-10-04T10:26:00.002+02:00

Na terza feira, 4 de outubro decorrerá a presentación de Sermos Galiza en Santiago de Compostela, organizada pola Agrupación Cultural O Galo. Será ás 8 da tarde no Auditorio de Novacaixagalicia (Praza de Cervantes), coa presenza dos membros do Grupo Promotor Rubén Lois, Teresa Moure, Néstor Rego, Olalla Rodil e Manuel Vilar.

O calendario de presentacións da iniciativa social por un medio de comunicación en galego continúa nos próximos días:

OURENSE.- Cuarta feira, 5 de outubro, ás 8 da tarde na Auriense (Praza do Correxidor). Organizada pola Asociación Cultural Auriense. Coa participación de Nemésio Barxa, Francisco Carballo, Xosé Lois 'O Carrabouxo' e Marga Romero.

CAMBADOS.- Cuarta feira, 5 de outubro, ás 8 da tarde en Expo-Salnés. Coa presenza de Teresa Moure, Néstor Rego e Adela Leiro.

A MARIÑA.- Sexta feira, 21 de outubro, ás 8,30 da tarde na Casa da Cultura Manuel María, de Foz. Organizada pola Federación Galiza Cultura da Mariña.

Máis unha vez, queremos agradecer ás asociacións culturais O Galo, Auriense, Medulio, Maio Longo e á federación Galiza Cultura a inestimábel colaboración que prestan á divulgación do proxecto Sermos Galiza.

Calendario de presentacións de Sermos Galiza

2011-10-01T13:31:00.003+02:00

Despois das desenvolvidas na Coruña e en Vigo, continuamos coas presentacións de Sermos Galiza en vilas e cidades. O obxectivo é explicarmos directamente ás persoas interesadas en que consiste e como evolúe o proxecto, para alén de buscarmos o compromiso na construción colectiva dun novo medio de comunicación galego e en galego. A s próximas presentacións son as seguintes:

SANTIAGO DE COMPOSTELA.- Terza feira, 4 de outubro, ás 8 da tarde, no auditorio de Caixanova (Praza de Cervantes). Organizada pola Asociación Cultural O Galo.

OURENSE.- Cuarta feira, 5 de outubro, ás 8 da tarde na Auriense (Praza do Correxidor). Organizada pola Asociación Cultural Auriense.

CAMBADOS.- Cuarta feira, 5 de outubro, ás 8 da tarde en Exposalnés.

FERROL.- Quinta feira, 6 de outubro, ás 8 da tarde no auditorio da Fundación Caixa Galicia (Praza da Constitución s/n – Cantón de Molíns). Organizada pola Asociación Cultural Medulio.

PONTEVEDRA.- Quinta feira, 6 de outubro, ás 8'30 da tarde na Galería Sargadelos de Pontevedra (rúa da Oliva). Organizada pola Asociación Cultural Maio Longo.

Máis unha vez, queremos agradecer ás asociacións culturais Maio Longo, O Galo, Auriense e Medulio a inestimábel colaboración que prestan á divulgación do proxecto Sermos Galiza.

Éxitosa presentación de Sermos Galiza en Vigo

2011-10-01T13:21:00.000+02:00

Na tarde-noite da pasada quinta feira decorreu, con nutrida asistencia de público e manifesto interese polo proxecto, a presentación de Sermos Galiza en Vigo. Reproducimos aquí a reseña que a Asociación Cultural O Castro, organizadora do acto, recolleu no seu blog: asociacionocastro.blogspot.com

SERMOS GALIZA, unha iniciativa social

Presentación da Iniciativa Sermos Galiza na Casa Galega da Cultura.

Néstor Rego profesor e presidente da Asociación Cultural O Galo.

Margarida Romero, escritora e profesora.

Xan Colazo da Asociación Cultural O Castro

Aquí deixamos unhas imaxes do acto de onte na Cidade da Oliveira*. Foi un éxito, máis dun cento de persoas acudiron á cita con Marga Romero e Néstor Rego que pertencen ao Grupo Promotor de Sermos Galiza. Explicaron a un público entusiasmado as claves do proxecto máis ambicioso e necesario para facermos País.

Queremos agradecer a participación das persoas que asistiron e tamén das amigas e dos amigos que non puideron vir, mais mandaron saúdos e ánimos.

A todas e a todos

moitas grazas.

* Proximamente contaremos porque Vigo é a Cidade da Oliveira.

Suceso do lanzamento de Sermos Galiza na Coruña

2011-09-28T13:26:00.000+02:00

Xosé Manuel Sánchez Rei, profesor da UdC, envíanos amabelmente un breve apuntamento sobre o lanzamento de Sermos Galiza na cidade da Coruña.

Na pasada quinta feira, día 22 de setembro, entre as 20.00h. e as 21.30h, tivo lugar, nos locais da AC Alexandre Bóveda (Rúa Olmos, 18, 1º), o lanzamento na Coruña da iniciativa cidadá “Sermos Galiza”. O suceso da convocatoria, en que falaron dous dos seus promotores, Xurxo Souto e Xosé Ramón Freixeiro Mato, sintetízase na cantidade de xente que foi ao acto, pois estímase que case cen persoas acompañaron o desenvolvemento da actividade: todas as cadeiras ocupadas, o corredor ateigado e moita xente de pé renden conta da asistencia que tivo o tal evento.

Precisamente, a respecto do público que acudiu, cómpre repararmos na súa plural composición, o que pode dar idea da proxección social que “Sermos Galiza” está a conseguir entre os diversos sectores sociais preocupados polo país e pola lingua: persoas destacadas do mundo da cultura, representantes de asociacións de veciñas e veciños, estudantes, membros de asociacións culturais, integrantes de colectivos ecoloxistas, persoas do ámbito político, xornalistas, representantes sindicais etc. Despois das intervencións de Freixeiro e de Souto, produciuse un interesante debate, en que as ideas que máis se comentaron foron a necesidade de compromiso co país, a pluralidade nos argumentos de defesa da lingua galega ou a necesidade dunha información de calidade no idioma propio da Galiza.

Parabéns, por tanto, ao grupo promotor do proxecto “Sermos Galiza” e tamén á AC Alexandre Bóveda por acoller esta iniciativa no seu local.

Presentación de Sermos Galiza en Vigo

2011-09-27T14:33:00.000+02:00

A próxima quinta feira, 29 de outubro, ás 8 da tarde, terá lugar a presentación de Sermos Galiza na cidade de Vigo. O acto, organizado pola Asociación Cultural O Castro, decorrerá na Casa Galega da Cultura (Praza da Princesa nº 2). Intervirán os membros do Grupo Promotor Marga Romero, Néstor Rego e Manuel Mera.

Tamén, nas datas próximas terán lugar as presentacións noutras cidades e vilas:

SANTIAGO DE COMPOSTELA.- Terza feira, 4 de outubro, ás 8 da tarde, no auditorio de Caixanova (Praza de Cervantes). Organizada pola Asociación Cultural O Galo.

OURENSE.- Cuarta feira, 5 de outubro, ás 8 da tarde na Auriense (Praza do Correxidor). Organizada pola Asociación Cultural Auriense.

CAMBADOS.- Cuarta feira, 5 de outubro, ás 8 da tarde en Exposalnés.

FERROL.- Quinta feira, 6 de outubro, ás 8 da tarde no auditorio da Fundación Caixa Galicia (Praza da Constitución s/n – Cantón de Molíns). Organizada pola Asociación Cultural Medulio.

Máis unha vez, queremos agradecer ás asociacións culturais O Castro, O Galo, Auriense e Medulio a inestimábel colaboración que prestan á divulgación do proxecto Sermos Galiza.

Próximas presentacións de Sermos Galiza

2011-09-23T21:59:00.000+02:00

Sermos Galiza, iniciativa que convoca a sociedade máis concienciada na procura dos apoios precisos para o lanzamento dun semanario en papel e dun diario dixital en galego que teñan a Galiza como centro de atención informativa, continúa a explicar o proxecto. Após o suceso da presentación na Coruña, as próximas citas están xa marcadas:

VIGO – Quinta feira, 29 de setembro, ás 8 da tarde na Casa Galega da Cultura (Praza da princesa nº 2), organizada pola Asociación Cultural O Castro.
SANTIAGO DE COMPOSTELA – Terza feira, 4 de outubro, ás 8 da tarde no auditorio de Nova Caixa Galicia (Praza de Cervantes), organizada pola Asociación Cultural O Galo.

Queremos agradecer publicamente a inestimábel colaboración das asociacións culturais O Castro e O Galo para a difusión do proxecto.

A convocatoria da presentación en Vigo, feita por O Castro vai acompañada do texto que reproducimos a seguir.

Afirma un proverbio suahili, que agora facemos galego, que quen sabe falar nunca é pobre. Hoxe somos, como pobo, un pouco máis pobres que onte. Nestes últimos tempos nós fomos quedando case sen fala, de vagar, case que por descoido, como quen queda de portas para fóra por deixar o chaveiro dentro da casa. A nosa voz esvause no vento como minguaba a imaxe daquel científico tolo que experimentaba con beberaxes na procura da invisibilidade.

Non nos referimos con esta imaxe ao estado da saúde de cadaquén, senón á desaparición de medios de comunicación galegos. Foise a histórica cabeceira A Nosa Terra, recluída nas hemerotecas como Merlín en Brocellanda, xunto con Galicia Hoxe e finalmente a edición impresa do Xornal de Galicia. Xa se anunciou tamén o peche da súa edición dixital para finais de ano. Debemos lembrar que con anterioridade xa desapareceran Vieiros e A Peneira entre outros. Dun tempo para esta parte desapareceron case todos os medios de comunicación en galego.

Alguén podería pensar que esta afonía social se debe a un mal aire, como se fose unha gripe de outono. Tamén podería pensar, no mesmo sentido naturista, que o seu carácter é pasaxeiro e que logo dun tempo prudencial as nosas voces volverán a se escoitar, se cadra con maior vigor. Falso. Non ten nada de natural que este andazo de afonías afecte só a medios en galego. Do mesmo xeito, tampouco é natural que unha gripe afecte unicamente ás persoas que levan o pelo curto, por poñer un exemplo de arbitrariedade.

A verdade é que non podemos falar porque nos estrangulan, porque queren afogar a nosa voz debido a que as nosas palabras molestan. As rudas e as feas anoxan, as cultas e elegantes incomodan, as túzaras e as máis intelixentes estorban, as maliciosas e as ben intencionadas chinchan por igual, as críticas proen como a rabia. Mesmo as palabras máis simples e inocentes provocan incomodo. Causan unha aguda e impertinente irritación nos oídos de quen nos odia.

Estamos nunha disxuntiva. Podemos non facer nada, ou laiarnos como moito e, xogando con aquela idea, se as persoas de ben non fan nada, daquela o mal triunfará. Deste xeito ficaremos sen voz, mudas e mudos todos, para sempre. A segunda posibilidade, en troca, consiste en loitar e ceibarse do xugo que nos afoga.

No segundo caso, o camiño que debemos tomar é construírmos o noso espazo comunicativo propio, do mesmo xeito que, nas épocas de seca sen chuvias, se cava un pozo para poder ter de onde sacar auga. Chamamos pois a coller a pa e a luxar as mans co traballo. Unha xigantesca tarefa vólvese pequena se traballamos todos e todas. Somos conscientes das posibilidades que abre o proxecto que nos dispoñemos presentar. Saudamos, pois, a Iniciativa social por un medio de comunicación «Sermos Galiza».

Presentación de Sermos Galiza na Coruña

2011-09-15T18:50:00.000+02:00

Organizada pola Asociación Cultural Alexandre Bóveda, a próxima quinta feira, 22 de setembro, terá lugar a presentación de SERMOS GALIZA na cidade da Coruña. A presentación, que será ás 8 da tarde no salón de actos da asociación (Olmos 16-18, 1º), correrá a cargo de Xosé Ramón Freixeiro Mato e Xurxo Souto, do Grupo Promotor. Sermos Galiza agradece a inestimábel colaboración da A. C. Alexandre Bóveda na difusión do proxecto.

A convocatoria do acto feita pola ACAB vai acompañada do texto que reproducimos a seguir.

Este verán tróuxonos un encadeamento de noticias relativas ao encerramento sucesivo dos escasos medios que utilizaban en exclusiva a lingua propia do país ou que lle daban unha presenza non meramente simbólica. Comezamos con A Nosa Terra, logo veu Galicia Hoxe, finalmente Xornal de Galicia, que se uniron á desaparición doutros medios anteriores como Vieiros ou A Peneira, até chegarmos ao ermo case absoluto actual, que nos fai recuar máis de un século. Face a esta lamentábel situación, produciuse un vento de esperanza coa aparición do proxecto 'Sermos Galiza', que convoca a sociedade máis concienciada na procura dos apoios precisos para a posta en funcionamento dun semanario en papel e dun diario dixital en galego que teñan a Galiza como centro da súa atención informativa. Se as persoas amantes da nosa lingua e do noso país coincidimos en que o momento é grave, debemos reaxir e apoiar este proxecto tamén economicamente, por riba das lóxicas dúbidas e reservas, pois é un proxecto vital tanto para a lingua galega como para a nación. E ten de ser igualmente un proxecto común, plural e transformador. Talvez non fiquen moitas máis oportunidades... Son horas, por tanto, de nos unirmos e de nos comprometermos nunha empresa que debe ser de todos e de todas. Logo non valerán as lamentacións nin as escusas. Ninguén o vai facer se entre todos e todas non somos quen de o facermos. De nós depende que sexa posíbel. Porque as persoas que vivimos en galego e como galegas e galegos conscientes tamén queremos ter voz. A voz que nós precisamos. A voz que a Galiza precisa.

Número de Conta de SERMOS GALIZA, SA, sociedade en constitución

2011-09-15T18:29:00.000+02:00

Novacaixagalicia informa que, como consecuencia do proceso de integración tecnolóxica da dúas entidades anteriores, algúns códigos teñen mudado. Por tanto, se precisarmos de utilizar os 20 díxitos, o número de conta actual de Sermos Galiza, SA, no que facer os ingresos correspondentes á adquisición de accións é 2080-0319-69-3040016966.

Se digo a verdade

2011-09-10T18:05:00.000+02:00

Teresa Moure
Grupo Promotor de Sermos Galiza

Se digo a verdade, nunca fun lectora de xornais. Sempre pensei que roubaban un tempo precioso para ler. Ensaios profundos e creativos fican sen público, mentres cada día se vende un xornalismo superficial, ás veces tópico. Non resulta politicamente correcto declaralo, xa o sei, mais non me interesa cultivar ningunha das formas da hipocrisía. Por riba, sempre pensei que os xornais ían dirixidos a un tipo de individuo que non tiña nada a ver comigo; máis claro, que os xornais estaban deseñados para os homes ou, mellor, para un tipo específico de home que quere estar ao día; iso si, só de determinados asuntos. Nin os seus sucesos, nin os seus deportes, nin a súa sección de contactos, nada se salvaba. Outras mulleres téñenme comentado que partillaban comigo esa mesma percepción de entraren en territorio hostil ao pasaren as páxinas. Nin a estatalista división entre "internacional" e "nacional", nin a sección de cultura onde aparecen comentadas as series de televisión, nin os horóscopos. Sen arrogancia ningunha, mais sen complexos, sempre considerei que non ían comigo. Nun mundo de falsas aparencias, onde se rende pleitesía aos famosos, que o son porque se fala deles, aínda que sexa mal, fronte ao calado traballo de tantas persoas abnegadas que nunca teñen voz, non é para acreditar no que digan os xornais. Nun mundo onde cadaquén sabe que é noticia o que lle interesa ao poder que sexa noticia, e que deixa de ser relevante un conflito cando alguén intereseiramente así o decide, non é para poñerse a soñar que estamos informad@s por lermos un xornal. Nin cinco. Cada un coas súas mentiras, iso sempre pensei. Cando era nena, miña nai díxome que era unha trapallada todo o que saía na televisión, que nin os deterxentes lavaban máis branco por pagaren publicidade televisiva, nin o chuca-cao era máis nutritivo porque o dixesen no anuncio. Desde aquela detesto a publicidade, a venda consentida de mentiras, iso que se chama a creación da opinión. Xa se decatará quen isto lea que para min non foi doado sumarme ao carro de Sermos Galiza.
Supoño que, cando me animaron a formar parte do grupo promotor, eu podería responder "A quen lle fai falta un xornal?". Mais esa resposta tería algo de cínica. Sería como exclamar "A quen lle fai falta pan?" cando quixese protestar contra os alimentos xeneticamente manipulados, ou como dicir "A quen lle fai falta a amizade?" para responder con acritude a alguén que me fallou. Nesta altura somos conscientes de que as sociedades, como as persoas, precisan desenvolver o seu propio xuízo, debater, interrogarse e comentar. Como profesora sempre teimo na participación na aula porque do debate nacen as ideas propias, e as ideas propias son a base para entendermos o mundo. Abofé que non facía falta ser unha experta en socioloxía para decatarme de que no momento actual ao pobo galego fanlle falta vías para expresar opinións, para divulgar ideas, para crear ilusións.
Daquela lembrei un artigo de Belén Gopegui. Contaba a miña admirada amiga como os seus pais, persoas cívicas e tranquilas, non acababan de ver con bos ollos as súas tendencias políticas, vinculadas á esquerda. En certa ocasión, cando ela participaba nun encontro internacional, sorprendéronse de non atopar unha soa referencia nos seus medios de comunicación habituais, algúns dos máis prestixiosos do Estado. Ao seu regreso, preguntáronlle pola causa dese lapso. Belén reflexiona sobre a xenerosidade desa pregunta: como aceptarmos que quen che conta cada día o que pasa no mundo anda a agochar algo importante, quizais por velo subversivo? Mais en Galiza tod@s temos esa experiencia. Se un preso sae correndo dun hospital, aparece nos xornais. Se varios miles de persoas se manifestan en defensa da lingua diante de San Caetano, non. A verdade está secuestrada. Por iso estou nisto de Sermos Galiza. Porque quero ver publicadas as opinións e as fotos que demostran que Galiza non está durmida. E ese día estarei orgullosa do xornalismo e deixarei os ensaios no andel até o verán.

Alfa Centauro

2011-09-06T17:08:00.000+02:00

Por Xurxo Souto
Membro do Grupo Promotor de Sermos Galiza

Un rapaz de Verín, cun chisco de interese, sabe perfectamente das últimas tendencias e movementos emerxentes que agora mesmo se están tecendo en Berlín. Mais non ten idea do que agora mesmo está acontecendo en Viveiro. Unha rapaza de Viveiro, cun chisco de interese, sabe perfectamente dos movementos emerxente e das últimas tendencias que agora mesmo se están tecendo en Londres, París ou Nova York . Mais non sabe nin pouco nin moito do que agora mesmo está acontecendo en Verín.
Este país vive un grave problema de incomunicación.
Trátase de ser cidadán do mundo. É o sino dos tempos. E para conseguilo cómpre principiar por coñecer o mundo que temos diante do fociño.
Existe unha verdadeira inadecuación entre a realidade e a visión que a prensa escrita nos presenta desta realidade. Por dicilo cun catro anos luz de perspectiva. Se un alieníxena decidise unha mañá vir directamente do sistema Alfa Centauro tomar o almorzo a calquera cafetería de Galiza, despois de botar unha ollada nos xornais do mostrador, cando rematase o café con tostas xa tería formulada a seguinte conclusión: Nesta parte do planeta só existe un idioma: o castelán. Como anécdota aparece ás veces outra lingua en artigos de cultura e, máis raramente aínda, en sisudas columnas de opinión. Como poderán entender na estrela máis próxima ao Sol que -pese a esforzos e agoiros- a lingua maioritaria deste país é o galego? A resposta está en nós. Saúde Alfa Centauro !

Adquirir accións de SERMOS GALIZA

2011-08-31T20:00:00.000+02:00

Para podermos asegurar o éxito do proxecto de comunicación que Galiza necesita, precisamos reunir un capital social de 300.000 euros, dividido en 3.000 accións de 100 euros.
A adquisición de accións pode facerse ingresando a contía equivalente ao número de participacións que se quixeren adquirir na conta de SERMOS GALIZA, S.A. en NovaCaixaGalicia: 2091 0319 29 3040016966. Convén indicar no concepto: Nome da persoa adquirente (especialmente se non é a mesma que fai o ingreso)e “Compra ........ accións de Sermos Galiza.
Recomendamos enviar a seguir un mail indicando que se fixo o ingreso a sermosgaliza@gmail.com, acompañando datos de contacto (cando menos o número de teléfono)
Obrigado polo apoio ao proxecto.

A voz precisa

2011-08-20T11:15:00.001+02:00

Por Néstor Rego
Membro do Grupo Promotor de Sermos Galiza

A cada día se confirma máis a necesidade de reaxir e o acerto de termos tomado a iniciativa. Non hai dúbidas de que continúan a ser días difíceis para a imprensa en galego. Ás circunstancias propias do momento de crise económica que atravesamos sumouse, é evidente que con efectos decisivos, o tsunami españolizador que estamos a sufrir desde hai dous anos. A diminución das axudas para a lingua, tamén nos medios, e a deserción das obrigas políticas e legais no que respecta ao apoio á normalización do galego, tornáronse o máis visíbel das políticas intencionalmente destrutivas do goberno do Partido Popular.

Diante disto, podemos limitarnos á lamentación ou podemos mobilizarnos para reclamar unha mudanza das políticas públicas e, ademais, actuar. Isto é o que representa Sermos Galiza: a decisión firme de non ficar á espera. A vontade de axir para pór remedio a unha situación que progresivamente está a empobrecer o panorama da comunicación na Galiza e a deteriorar aínda máis a condición da lingua nos medios e, por tanto, na sociedade.

Sermos Galiza veu a encarnar, no medio de tanta noticia negativa, a esperanza de podermos mudar as cousas e de contarmos con instrumentos imprescindíbeis para podermos continuar a avanzar no camiño do pleno autogoberno. Mais tamén a confianza de sermos capaces de os construír por nós propi@s, o que non é pouco en termos de autoestima colectiva da cal, infelizmente, tan falto está este País.

As circunstancias polas que están a pasar os medios de comunicación en galego nos últimos tempos xeraron un intenso debate social, que contribuíu para esclarecer a importancia da imprensa escrita para o futuro da nosa lingua. Por sorte, un amplo segmento da nosa sociedade entende que a existencia de medios en galego é unha premisa básica para o proceso de normalización social do noso idioma. Nese sentido, é lóxico o acollemento á iniciativa Sermos Galiza, na medida en que responde a unha necesidade largamente sentida.

Porén, hai outras variábeis a termos en conta. É xa lugar común que sen información libre e contraditoria non pode existir verdadeira democracia. E, na realidade, non existe pluralidade informativa cando a inmensa maioría dos medios se limita a reproducir de forma acrítica, cando non entusiasta, a información deseñada polas grandes axencias e as grandes corporacións da comunicación, que fornecen unha visión unívoca do mundo. Aliás, no caso do noso país, a imprensa do poder, para alén de se sumar á estratexia da desinformación, xoga gustosamente un papel chave no proceso de españolización e asimilación e, por tanto, en contribuír para a manutención da situación de dependencia da nosa nación.

É fácil verificar como os medios galegos, quer privados quer públicos, non responden sequera a unha axenda informativa propia. E parece evidente que construír e consolidar un espazo galego de decisión non será posíbel se previamente non logramos asentar un espazo galego de comunicación. É imprescindíbel, por tanto, contarmos con medios que falen de nós e do mundo desde nós propi@s. Medios que teñan o foco de atención na Galiza e que saiban reflectir a realidade social -para alén da actividade institucional- de forma veraz. E, aínda, que xeren ámbitos para a reflexión e a interpretación desa realidade con outros parámetros, no que outras voces teñan cabida.

Eis o acerto de sermos Galiza: proxectar un medio libre, crítico, galego e en galego. Un medio aberto e plural, embora cunha liña editorial claramente comprometida, cunha posición nítida de defensa da lingua, da cultura e dos intereses do País. Un medio cun espazo definido, mais que aspire a conquistar un público lector cada vez máis amplo, que sexa capaz de seducir polo acerto do enfoque comunicativo e, aliás, por se tratar dun produto moderno, innovador, fresco e atraente, que responda ás aspiracións e necesidades dese segmento da poboación que aspira e traballa por un país diferente, libre e con futuro.

Neste contexto, a imprensa libre só pode ser construción colectiva. Un medio das características que precisamos só pode asentar no compromiso dos lectores e lectoras. E esa é a principal virtude de Sermos Galiza. A oportunidade de construírmos entre tod@s o medio que necesitamos. Somos nós mesm@s, as persoas conscientes da importancia de contarmos con medios propios, @s que asumimos o reto de construílos, nun exercicio de responsabilidade colectiva.

A cidadanía galega máis consciente, atenta aos intereses do País, ten demostrado nos últimos tempos unha extraordinaria capacidade de compromiso e mobilización en defensa da lingua e da nación. Neste momento e nestas circunstancias, a mellor maneira de se comprometer coa lingua é a de apoiar unha iniciativa en positivo para construírmos colectivamente os medios que precisamos; para sermos @s protagonistas do noso futuro, tamén na comunicación. A máis eficaz maneira de asegurarmos imprensa libre e galega é facerse accionista e/ou tornarse subscritor/a do semanario que Sermos Galiza colocará en breve nos quiosques. Sermos nós propi@s @s que sustentemos a imprensa que este País necesita. Iso é Sermos Galiza, a voz precisa.

Sermos ou non sermos. Eis a cuestión

2011-07-30T21:37:00.001+02:00

Por Xosé Ramón Freixeiro Mato
Membro do Grupo Promotor de Sermos Galiza

Somos moitas as persoas galegas que nos sentimos identificadas cunha historia, cunha cultura e cunha lingua propias, persoas que nos sentimos posuidoras dunha identidade a que non queremos renunciar e que estamos comprometidas coa súa preservación. A estas persoas únense outras moitas que, sen teren consciencia tan clara desa identidade diferencial nin se sentiren especialmente comprometidas na súa defensa, teñen aquí as súas raíces e mostran vontade de seren galegas e de exerceren como tales. E aínda existe outro grupo importante de persoas que, sen seren galegas de nación, moran entre nós e asumen o dereito a existirmos como pobo con características de noso. Hai, de certo, outras persoas, nadas ou non en territorio galego, que teñen distintos sentimentos identitarios ou que subordinan a condición de galegos e galegas a identidades diferentes. Todas en conxunto, en unión co territorio, a historia, a cultura, a lingua ou as tradicións, constituímos a Galiza, vella nación europea definida constitucionalmente como nacionalidade histórica, isto é, comunidade nacional historicamente conformada.

A Galiza, pois, existe. E, como existe, ten dereito a continuar a existir. Mais para isto é preciso que as persoas que acreditamos nela e no seu porvir deixemos ouvir a nosa voz na súa defensa e nomeadamente na defensa do seu principal sinal de identidade, a lingua galega, sen a cal esa Galiza do futuro resultaría inviábel. Porén, semella evidente que non todas as persoas nin grupos sociais poden facer ouvir a súa voz; na realidade, só o poden facer con eficacia aqueles que posúen medios de comunicación propios. E por regra xeral hoxe na Galiza os medios de comunicación están nas mans de persoas ou grupos que non acreditan na condición nacional da Galiza nin no futuro do seu idioma propio (e que por tanto non o utilizan), de modo que neste momento hai un amplo sector da sociedade galega, precisamente aquel que acredita na nación e que está comprometido co uso da súa lingua, que non se ve reflectido nos medios existentes, isto é, que carece de voz perante o conxunto da sociedade galega e do mundo. Ben sabemos a importancia, na sociedade actual, do acceso aos medios de comunicación, tanta que xa se converteu nun tópico o dito de que o que non sae nos medios é como se realmente non existise. Mais a nación galega existe, a lingua galega existe, e tamén existe o nacionalismo galego. No entanto, fáltalles a voz, a voz que a Galiza precisa, que o idioma galego precisa, que o nacionalismo galego precisa. Termos ou non termos voz hoxe equivale a sermos ou non sermos. Eis o dilema.

Após 300 anos de silenciamento da lingua galega na escrita, no século XIX uns poucos galeguistas, con poucos recursos, foron quen de crearen algúns medios escritos na nosa lingua, como A Monteira en Lugo ou O Tío Marcos da Portela en Ourense. No século XX apareceu e reapareceu A Nosa Terra, fundouse a revista Nós, máis tarde Grial etc., todas elas nunhas circunstancias de grande precariedade e mesmo en contextos políticos de ausencia total de liberdade por momentos. Algunhas perviviron no tránsito intersecular e así comezamos o século XXI coa presenza nos quiosques e librarías de publicacións como A Nosa Terra, Galiza Hoxe, A Peneira, Tempos Novos ou Grial. Alén destas dúas últimas, de contido máis cultural e periodicidade dilatada, que aínda perduran nestes momentos xunto con algunha outra publicación académica especializada, o vendaval político que se produciu na Galiza en marzo de 2009 e que nos deixou un goberno lingüicida foi arrasando con todas elas, até podermos afirmar que na actualidade non existe ningunha publicación diaria ou semanal en lingua galega.

Adentrámonos, pois, na segunda década do século XXI sen xornais nin semanarios en letra impresa na nosa lingua -tamén os dixitais son escasos, eis o encerramento de Vieiros-, nunha situación tan deficitaria que nos retrotrae a épocas recuadas da nosa historia. E isto acontece nun momento en que a Galiza posúe institucións propias de autogoberno que teñen a obriga legal de apoiaren e promoveren o uso do galego nos medios de comunición, tamén escritos. Prodúcese, por consecuencia, unha clara irresponsabilidade institucional e mesmo un quebrantamento da legalidade. Mais isto non pode servir de escusa para que as persoas que nos sentimos nacionalistas ou galeguistas e que queremos medios de comunicación en lingua galega nos manteñamos na pasividade, sen tentarmos mudar unha realidade tan adversa. Somos menos ou somos máis que os nosos devanceiros que crearon medios en galego? Temos menos ou temos máis posibilidades e recursos materiais para enfrontarmos a empresa requirida? A resposta parece clara: somos moitas máis persoas e posuímos moitos máis medios económicos. Alén das que militan en organizacións políticas, sindicais ou culturais de carácter nacionalista -ben máis de 100.000 felizmente-, existe hoxe un amplo grupo de profesorado de lingua galega en todos niveis educativos -talvez uns 3.000?- e moito máis profesorado doutras materias que ten a obriga legal -e ética- de impartir docencia en lingua galega, igual que acontece con todo o funcionariado da Administración autonómica, que debe coñecer e usar o idioma propio por imperativo legal e moral -viven dun exercicio profesional que deriva da existencia dunha comunidade política sustentada basicamente na posesión dunha lingua propia-; entre este persoal temos de contar nomeadamente aquel que traballa na radio e na televisión públicas da Galiza, que cobra un salario por usar o galego e porque o galego existe.

Todas estas persoas sumamos miles e miles; e moitas -trinta mil, cincuenta mil, setenta mil ou se callar cen mil segundo os casos- xa temos ateigado as rúas compostelás en defensa e reivindicación da lingua galega, con expresa invocación nalgunha ocasión á necesidade de termos medios impresos na nosa lingua. Nunca houbo historicamente tal potencial humano en prol do idioma e, paradoxalmente, ficamos sen medios escritos que o utilicen. É posíbel que toda esta masa crítica non sexa quen de soster un grupo de comunicación propio que, utilizando a lingua galega, defenda esta e defenda tamén o país no seu conxunto? Será que aquelas persoas que traballan coa lingua galega, que militan en organizacións creadas para a defenderen ou que cobran un salario porque esta aínda existe rexeitan recibir información nesa mesma lingua e, por tanto, están dispostas a compraren un xornal en español mais non no idioma que saen a defender? Isto non semella críbel. Por que non rexeitan igualmente a información audiovisual que lles dan en galego a RG e a TVG, que gozan dunha audiencia considerábel? Ten de haber outras razóns que o expliquen, pois tamén non posúe forza suficiente o argumento da secular carencia de alfabetización en galego após catro décadas de ensino obrigatorio nesta lingua e de centos de cursos de formación realizados por miles de persoas. Ocórrenseme dous posíbeis motivos: rutina, desleixo e ausencia de compromiso real na defensa do galego, por unha parte, ou oferta insuficiente e inadecuada de produtos informativos en galego até ao momento, por outra. Se callar, o máis probábel é unha mestura dos dous.

Bon, pois nestas circunstancias unhas cantas persoas constituíronse en promotoras dun grupo de comunicación en galego e comprometido coa Galiza. O proxecto nace so a denominación de Sermos Galiza porque en certo modo diso se trata, da vontade de continuarmos a manter a existencia da nación galega, para o cal se precisan, a noso ver, dous requisitos fundamentais, ambos interdependentes: a conservación da lingua propia e a existencia de medios de comunicación que acrediten na Galiza e que se comprometan co seu futuro. O que fai este grupo é lanzar o proxecto e convocar a sociedade galega para que o apoie e faga viábel. No estudo de viabilidade económica en que o proxecto se sustenta fálase de que se precisan 3.000 subscritores, por unha parte, e, por outra, accionistas que reúnan un capital inicial de 300.000 euros. Con isto poderiamos ter nun prazo curto de tempo un semanario en papel e un diario dixital, coa porta aberta a novas metas no futuro de a resposta social ser positiva. Non parece en principio difícil nin moito menos imposíbel -non debería selo- reunir as persoas precisas (arredor de 6.000 na opción máis popular e participativa, a metade subscritoras e a metade accionistas, aínda que o normal é que en moitos casos coincidan), entre todos aqueles miles de que antes falabamos, para pór o proxecto en marcha. As cantidades son modestas: tanto o prezo da subscrición anual ao semanario (uns 160 euros) como as accións a 100 euros cada unha deberían posibilitar que se puidesen reunir esas 3.000 persoas requiridas para cada un dos obxectivos económicos. Fomos moitas máis as que nos manifestamos en defensa do galego hai uns cantos meses e tamén moitas máis as que ateigamos a Praza da Quintana este último 25 de xullo, hai só uns días, en reivindicación da nosa identidade nacional. Infelizmente, non todas teñen unha situación económica favorábel, mais moitas outras si podemos, aínda que sexa facendo un esforzo. Nós temos, pois, a palabra.

Se realmente hai vontade e compromiso, a tarefa semella doada. En Euskadi, cando clausuraron Egin, ao día seguinte reuniuse o diñeiro preciso para un novo xornal. Nós non precisamos tanto. Mais ben sabemos que as persoas nacionalistas galegas somos moito críticas e inconformistas; como dixera Rafael Dieste, a crítica está ben, mais tamén debemos fuxir do hipercriticismo destrutor que aniquila calquera posibilidade de construción en común; deseguida tendemos a deostar un proxecto afín (político, cultural, lingüístico, comunicativo etc.) por algún pormenor de que non gostamos, en canto nos mostramos máis comprensivos cos que nos son alleos ou mesmo hostís. Con certeza, todos os proxectos e empresas colectivas, tamén as nacionalistas, teñen e van ter deficiencias e imperfeccións, pois non existe a obra perfecta. No entanto, debemos ser máis flexíbeis e tolerantes coas iniciativas do noso ámbito ideolóxico, máis comprensivos en definitivo coas entidades e persoas que son ideoloxicamente próximas e que traballan por obxectivos comúns. Neste sentido, temos de admitir a urxencia e a necesidade dun grupo de comunicación en galego imprescindibelmente plural e con vocación de permanencia, en que todas as sensibilidades nacionalistas se sintan reflectidas, mais onde non existan constrinximentos para o desempeño dun labor xornalístico profesional, crítico e transformador. Iso si, feito nun galego de calidade e con futuro, non sexista e aberto ao mundo de expresión galego-portuguesa.

De non axirmos así e de nos mostrarmos en exceso reticentes, pouco xenerosos e hipercríticos cos nosos propios medios de comunicación en canto compramos e lemos os alleos (en español, de certo), estaremos a servir os intereses destes e estaremos a renunciar ao futuro da nosa lingua e da nosa nación. De nós depende, pois, sermos ou non sermos informativamente dependentes, sermos ou non sermos unha nación cos seus propios medios de comunicación.

En fin, sermos ou non sermos Galiza.

Sermos Galiza: presentación ben sucedida

2011-07-26T21:48:00.000+02:00

A iniciativa social Sermos Galiza foi presentada en Compostela no Día da Patria, no marco do Festigal. Máis de 150 persoas seguiron con atención e interese as informacións fornecidas polo Grupo Promotor, e acolleron con entusiasmo o apelo a se comprometeren no obxectivo de contarmos en breve cun potente medio de comunicación na nosa lingua. Aliás, intervencións de participantes no acto reafirmaron a necesidade do compromiso activo da cidadanía máis consciente deste País. Ficou claro que precisamos asentar un espazo de comunicación propio mais, para alén diso, tamén se sinalou a importancia de reforzarmos a autoestima colectiva demostrando que, de querermos, podemos. Unha animosa intervención desde o público cerrou o acto.

Neste momento, comprometerse coa imprensa en galego significa apoiar Sermos Galiza. Tratándose dunha iniciativa social, arroupar socialmente o proxecto é a mellor garantía de suceso. Convidámosvos, por tanto, a que continuedes a manifestar o apoio á iniciativa (pode facerse desde esta mesma páxina). Mais, agora é posíbel expresar tamén ese compromiso de maneira máis directa: adquirindo accións de Sermos Galiza e/ou asinando como subscritor/a do semanario.
A adquisición das accións pode facerse ingresando a cantidade correspondente ao número que se quixer adquirir na conta de SERMOS GALIZA, S.A. (sociedade en constitución) aberta en Novacaixagalicia: 2091 0319 29 3040016966. A contía de cada acción son 100 euros e o límite por accionista é o 10% do capital social, que ficou fixado en 300.000 euros.
Tornarse asinante (subscritor/a) do semanario que editará Sermos Galiza é outro modo de contribuír para o éxito do proxecto. Pode facerse preenchendo o formulario nesta páxina. A subscrición terá de ser confirmada no momento de o semanario saír, mais coñecer o número de persoas realmente interesadas en seren asinantes, até verificar que se alcanza o obxectivo de 3.000, é chave para garantir a viabilidade do proxecto.
Afirmamos, mais unha vez, o noso compromiso con esta iniciativa e apelamos ao voso, na certeza de que xunt@s imos conseguilo.

O imprescindível

2011-07-26T19:51:00.000+02:00

por Nemésio Barxa
Membro do Grupo Promotor de Sermos Galiza

Um país normalmente artelhado precisa de uma imprensa nacional que reflita as necessidades e inquedanzas da população, que informe das propostas do governo para resolver esses problemas ou dos seus legisladores para avançar de futuro no estado do bem-estar, transmita notícias a respeito da marcha dos assuntos nacionais e também do resto do mundo.

Na Galiza, que tivo no passado abundantíssimos projectos jornalísticos, que não passaram de localistas, não chegou a alcançar o jornal nacional, o jornal galego, que respondesse a critérios de país. O jornal -ou jornais- que respondam a critérios de "país" tem de passar por utilizar a língua própria do país; e pode que a escrita em galego disuada a muitas pessoas, tendo em conta que dada a escolarização em espanhol á que todos fomos submetidos e a sua presença dominante em todos os aspectos da vida, dificulta a leitura. Mas se conseguimos que esse jornal seja realmente de interesse para a população o idioma nunca constituirá barreira para seu consumo.

A existência de uma raquítica imprensa em galego, possibilista, fundamentada mais no entusiasmo pessoal (como A Peneira), no transitório concerto de grupos de amigos ou no empenho colectivo, pode adormecer o sentimento, por outra parte sempre presente, de abordar com seriedade a criação de um grupo editor (possibilidade que deixou passar o bipartito) galego e independente.

A miséria da imprensa galega (falamos da que se publica na Galiza, ainda que de galega não tem nada) resulta evidente, vivendo do poder e a ele submetida. Os grandes problemas de país não têm apenas eco. Pode descartar a Xunta ajudas para limpar o monte "porque el desbroce no evita fuegos" e dizer o Conselheiro do Meio Rural que o feito de que não se limpem os montes não influi na proliferação de incêndios, sem que ninguém lhe replique, porque confrontar-se poderia significar perdas de ajudas económicas; nem neste verão nem no passado se deram cifras de incêndios ou de hectares de monte queimados, nem se deu publicidade ás protestas dos trabalhadores de incêndios nem ás manifestações dos policias autonómicos de que a Xunta os pressiona para "inflar" imputados por lumes. Reduzem postos de trabalho, desinvestem em políticas sociais, retiram ajudas dadas para a normalização lingüística, agridem a nossa língua... E não se reflecte a lógica indignação nos jornais. Esse vem sendo o cacarejado aforro.

E falando de aforros, que conhecimento temos das manobras para deixar a Galiza sem Caixas de Aforros? Como manobrou o Senhor Presidente da Xunta para tirar-lhe á Galiza seus aforros? Tampouco a imprensa que nos (des)informa neste país contou rem, a não ser o jornalista Sánchez de Dios no seu recuncho de Faro de Vigo, que deu algumas claves.

E que chegamos a saber do concurso eólico, anulado pola Xunta por supostas ilegalidades que logo resultou que não existiam, segundo resolução do TSJ, mas que lhe serviu para favorecer os seus amigos?

Se tivéssemos uma imprensa independente hoje poderíamos ter conhecimento destes dados e muitos mais, desenmascarar os que presumindo de amantes de Galiza estão afundindo a sua economia, a sua pessoalidade, o seu prestígio... E poderíamos formar consciência cidadã para nos opor aos escuros e interessados desígnios dos que seguem a chuchar as potencialidades (humanas, económicas, intelectuais, de aforro, etc) da nossa Galiza.

Para isso precisamos colaborar activamente neste projecto comum de uma imprensa própria de Galiza.

Xa é posíbel subscribir accións de Sermos Galiza

2011-07-24T10:58:00.002+02:00

O Grupo Promotor de Sermos Galiza fixou o obxectivo de capital social da empresa de comunicación en 300.000 euros, dividido en 3.000 accións de 100 euros. Entendemos que a contía de 100 euros/acción posibilita a máxima participación, de modo que todas as persoas que quixeren poderán converterse en co-propietarias do seu medio. Isto é coherente coa premisa estabelecida por Sermos Galiza de camiñar para un grupo de comunicación aberto, plural e colectivo, cunha larga e sólida base constituída por accionistas e subscritores/as. Pola mesma razón se estabelece un límite por accionista do 10% do capital social.

É xa posíbel subcribir accións. Pode facerse depositando a contía equivalente ao número de participacións que se quixeren adquirir na conta de SERMOS GALIZA, S.A. en NovaCaixaGalicia: 2080 0319 69 3040016966. Convén indicar no concepto:Nome da persoa adquirente e “Compra ........ accións de Sermos Galiza.

Recomendamos enviar a seguir un mail indicando que se fixo o ingreso asermosgaliza@gmail.com, acompañando datos de contacto (cando menos o número de teléfono)

Para quen precisar o IBAN e o BIC , os códigos son estes:

IBAN ES45 2080 0319 6930 4001 6966

BIC CAGLESMMXXX

Obrigado polo apoio ao proxecto.

Viñeta de Xosé Lois para Sermos Galiza

2011-07-22T10:24:00.000+02:00

Representantes de entidades sociais e organizacións súmanse á iniciativa Sermos Galiza

2011-07-20T12:48:00.000+02:00

O proxecto do grupo de comunicación recibe numerosos apoios

Confirman a necesidade de medios de comunicación en galego

Desde que foi presentada publicamente, a Iniciativa Sermos Galiza está a recoller numerosos apoios e adhesións, que confirman a urxente necesidade de contarmos con medios de comunicación libres, críticos, galegos e en galego. Para alén da denuncia da falta de respaldo da Xunta de Galiza aos medios que utilizan a nosa lingua, o que ten contribuído para a desaparición de moitos deles, Sermos Galiza representa a esperanza e a afirmación de sermos capaces de construír, sobre o compromiso dos lectores e lectoras, un novo medio que responda ás necesidades dunha Galiza que se afirma e que precisa asentar un espazo de comunicación propio. Por iso Sermos Galiza xorde como unha iniciativa social, aberta, plural e colectiva, que quere contar con todas as persoas e colectivos que compartan este obxectivo. Ese carácter fica patente nos centos de apoios recibidos –que agradecemos publicamente-, e dos que queremos salientar 50 nomes de persoas que encabezan proxectos colectivos -no ámbito social, político, sindical, cultural ou institucional- fundamentais para o noso País, que manifestan o seu apoio a título persoal:

Adrián Dios Vicente (Liga Estudantil Galega)
Ana Miranda (Representante do BNG no Parlamento Europeo)
Anxo Louzao (Secretario Nacional da CIG-Ensino)
Anxo Teixeiro Fernández (Portavoz Nacional do MEU)
Avelino Pousa Antelo (Presidente da Fundación Castelao)
Bautista Álvarez (Presidente da Fundación B. Álvarez de Estudos Nacionalistas)
Carlos Aymerich (Portavoz do BNG no Parlamento Galego)
Carlos Callón Torres (Presidente da Mesa pola Normalización Lingüística)
Carme Freire Cruces (Secretaria Xeral do Sindicato Labrego Galego)
Cesáreo Sánchez Iglesias (Presidente da AELG)
Chelo Pampillón (Presidenta de FEGATEA)
Daniel Candal (Responsábel Nacional dos Comités)
Dolores Candedo Gunturiz (Presidenta de Nova Escola Galega)
Ernesto Chao (Membro de Escena Galega)
Fernando Quintela Novoa (Presidente da Fundación Alexandre Bóveda)
Francisco Jorquera (Portavoz do BNG no Congreso dos Deputados)
Francisco Miranda Vigo (Secretario Confederal de Comunicación da CIG)
Francisco Rodríguez Sánchez (Executiva Nacional do BNG)
Gema Filgueira Garrido (Presidenta da Coordinadora Galega de ONGDs)
Guillerme Vázquez (Portavoz Nacional do BNG)
Iria Aboi (Secretaria Xeral de Galiza Nova)
Justo Beramendi (Presidente do Padroado do Museo do Pobo Galego)
Lois Ferradás Blanco (Presidente de IRIMIA))
Luís González Tosar (Presidente do PEN CLUB)
Luís Martínez-Risco Daviña (Secretario da Fundación Vicente Risco)
Manuel Bragado (Presidente da Asociación Galega de Editores)
Mariano Abalo (Portavoz Nacional da FPG)
Martinho Montero Santalha (Presidente da Academia Galega de Língua Portuguesa)
Martiño Noriega (Consello Nacional do BNG)
Mercedes Queixas Zas (Secretaria da Asociación de Escritores em Lingua Galega)
Nel Vidal Barral (Presidente da Coordinadora de Traballadores pola Normalización Lingüística )
Pilar García Negro (Presidenta da Federación GalizaCultura)
Rafael Vilar (Executiva Nacional do BNG)
Saleta Goy (Presidenta da Fundación Manuel María)
Uxío Breogán Diéguez Cequiel (Presidente da Asociación Galega de Historiadores)
Uxío Novoneyra Rei (Fundación Uxío Novoneyra)
Valentim Rodriguez Fagim (Presidente da Associaçom Galega da Língua, AGAL)
Virxinia Rodríguez (Presidenta de ADEGA)
Xan Duro (Coordinador Xeral de Verdegaia)
Xavier Campos (Presidente da Asociación Galega de Profesionais da Xestión Cultural)
Xesús Seixo (Secretario Xeral da CIG)
Xoán Carlos Bascuas (Executiva Nacional do BNG)
Xoán Costa Casas (Presidente da AS-PG)
Xosé Alfredo Pereira Martínez (Presidente da Asociación Galega de Montes en Man Común)
Xosé Luís Méndez Ferrín (Presidente da Real Academia Galega)
Xosé Manuel Beiras (Presidente da Fundación Galiza Sempre)
Xosé Manuel González Vilas (Asociación Galega de Viticultura)
Xosé Manuel Pereiro (Decano do Colexio de Xornalistas)
Xosé Manuel Pérez Bouza (Senador do BNG)
Xosé Ramón Fandiño (Fundación Pedrón de Ouro)
Xurxo Álvarez Pérez (Presidente da Federación Rural Galega, FRUGA)
Xurxo Martínez Crespo (Presidente da Federación Galega de Emigrantes Retornados)

Apoios sociais a Sermos Galiza, máis 150

2011-07-16T19:00:00.000+02:00

Publicamos a 2ª listaxe de persoas que expresaron o apoio á Iniciativa Sermos Galiza. Máis unha vez, a tod@os, moitas grazas.

NOME E APELIDOS COMARCA/LOCALIDADE

1. Adela Bouza As Pontes
2. Adrián Dios Vicente Compostela
3. Alfonso Mosquera Prado Compostela
4. Alfredo Edreira Cruz Betanzos
5. Álvaro Ordóñez Iglesias Rianxo
6. Alvaro Prieto Gago Badalona
7. Amiel Amaro Rodríguez Álvarez Ourense
8. Ana Arceo Túñez Santiago de Compostela
9. Ana García García Compostela
10. Ana Mª Guerreiro Blanco A S Pontes
11. Ana Miranda Galiza-Bruxelas
12. Ana Paz Vilar O Ribeiro
13. Ana Pontón Santiago de Compostela
14. Antón Gómez Rodríguez Ourense
15. Antón Quintáns Louzao Compostela
16. Anton Robledo Perez Ferrol Terra
17. Antonio Iglesias Barreiro Santiago de Compostela
18. Aurora Veiga Lema Arteixo
19. Bárbara G. Vilariño A Coruña
20. Beatriz Fariñas Garrote Ourense
21. Beatriz Leyenda Rodriguez Nigrán
22. Begoña Caamaño Rascado Compostela
23. Benxamín Salgado Teo
24. Berta Dávila Santiago de Compostela
25. Bieito Lobeira Domínguez Marín - O Morrazo
26. Carlos Manuel Callón Torres Santiago de Compostela
27. Carlos Rico Lesta A Coruña
28. Carme Lado Franco Santiago de Compostela
29. Carme Varela Trigo Redondela
30. Carmen Pereiro González Vigo
31. Chito Costoya Bertamiráns-Ames
32. Cibrán Arxibai Queiruga A Estrada
33. Cristina Ferreiro López Lugo
34. Cristina Lerma Rei Compostela
35. Cristina López Graça Sarria-Lugo
36. Daniel Abad Gómez Vilagarcía de Arousa
37. David Otero A Estrada
38. David Paz Lafuente A Corunha
39. Denís Fernández Méndez Vigo
40. Diana García Couso Leipzig, Alemaña
41. Diego Taboada Gaia.
42. Dores Asorei Compostela
43. Dores Vidal Peón A Barbanza
44. Eduard Del Castillo Velasco Barcelona - Compostela
45. Eladino Cabanelas Fernández O Carballiño
46. Elena María Freijo Sobrado Ribeira de Piquín
47. Elsa Quintas Alborés Vigo
48. Emilio Xosé Ínsua López Cambados
49. Emma Lázare Rodríguez Nigrán - Vigo
50. Enrique Edreira Galiza
51. Estefanía Mosquera Castro A Coruña
52. Ester Castro García Cabaleiros-Tordoia
53. Ester Vázquez Blanco A Coruña
54. Eulalia López Ferrol - A Coruña
55. Felipe-Senén López Gómez Coruña
56. Félix Rodríguez Rodríguez Ourense
57. Fernando Fernández González Vigo
58. Francisco Da Silva Vello As Pontes
59. Francisco Xesús Jorquera Caselas A Coruña
60. Gael González Beira Corunha
61. Goretti Sanmartín Rei Santiago de Compostela
62. Guillerme Vázquez Vázquez Pontevedra
63. Guillermo José Rodríguez Fernández Burela
64. Henrique Ouviña Barbanza
65. Iago Carreira Trigo Santiago De Compostela
66. Ignacio Soto Iglesias Ourense
67. Inma García Escourido O Vicedo, A Mariña
68. Iñigo Melchor Armiño Barakaldo- Bizkaia
69. Iolanda Veloso Ríos Vigo
70. Isabel Vaquero Quintela Ames
71. Isabelle Kerdudo Santiago de Compostela
72. Iván Reimóndez Meilán Compostela
73. J. Marcial Pérez Iglesias Santiago de Compostela
74. Jose Eitor Figueroa Sar-Lestrove (Dodro)
75. Juan Santiso Iglesias Madrid
76. Julián Pérez Garrote A Coruña
77. Lluís Felip Terrassa, Vallès Occidental
78. Lluís Grabulosa Serra Cedeira
79. Lucía Leal Süeiras As Pontes
80. Luís Cancio Prados Becerreá
81. Luísa González Rodríguez A Mariña, Ribadeo
82. Mª José Andrade Pérez Nigrán
83. Mª Pilar Estevez Rodriguez Santiago de Compostela
84. Manuel Anton Pastoriza Suarez Bergantiños
85. Manuel Anxo Grandal Anca Ferrol
86. Manuel Bragado Rodríguez Vigo
87. Manuel Cendán Ferrol
88. Marcelino Fernández Mallo A Coruña
89. Maria Del Mar Pena Garcia Culleredo
90. María Lado Costa da Morte
91. María Xesús Costoia Garea Compostela
92. María Xosé Bravo A Coruña
93. Martin Otero Gondar Ogrobe (O Salnés)
94. Matilde Pena Gonzalez Compostela
95. Mercedes Queixas Zas A Coruña
96. Miguel Moreira Barbeito Narón
97. Miguel Vieito Villar A Coruña
98. Míriam Fernández Louzao Santiago de Compostela
99. Moncho Lareu Riveiro Vigo
100. Mónica Baleirón Ribeira
101. Montse Prado Cores Cambados
102. Natalia Monje A Coruña
103. Neal Baxter Santiago de Compostela
104. Noelia Lojo Dios Illa De Arousa
105. Oscar Figueiras Albilares Bertamirans (Galiza)
106. Óscar Senra Gómez Santiago de Compostela
107. Raúl Ríos A Corunha
108. Ricardo Alonso Fernández Tui
109. Roberto Vilameá Ponte A Estrada
110. Rocío Da Igrexa Prego Cerceda-A Coruña
111. Rosabel Candal Bouzas Compostela
112. Rosana Posada Expósito A Mariña - Burela
113. Rubén Arroxo Fernández Lugo
114. Ruben Estramil Varela Carballo
115. Rubén Fernández Compostela
116. Samuel Rodríguez López Culleredo
117. Sandra Pesqueira Pérez Marin
118. Sandy Moragón Vigo
119. Santiago Ortiz Nunez Santiago de Compostela
120. Silvana Martínez Rodríguez Vigo
121. Tareixa Dopico Pita Lugo
122. Teresa Meixide Portos Ies De Curtis
123. Teresa Ramiro Fernandez A Coruña
124. Trinidad De Miguel Bouzas Santiago de Compostela
125. Xabier Ignacio Louzao Rodriguez Santiago
126. Xabier Pèrez Davila Vigo
127. Xan Duro Compostela
128. Xesús Antón Bermello García A Coruña
129. Xian Naya Sánchez A Corunha
130. Ximena González Ourense
131. Xoán Blanco Fernández Merza Vila De Cruces
132. Xoán Colazo Pazó Vigo
133. Xoan Costa Casas A Coruña
134. Xoán Manuel Andrade Vidal Santiago de Compostela
135. Xoaquín de Acosta Beiras Gondomar
136. Xosé Antón González Martíns Diáspora (Bcn)
137. Xosé Antonio Zas Roibal A Coruña
138. Xosé Anxo Iglesias Sánchez O Pino
139. Xosé Ares González Valdeorras
140. Xosé Bestilleiro Bello Cerceda
141. Xosé Hadrián Sousa González Vigo
142. Xosé Luís Méndez Ferrín Vigo
143. Xosé Manuel Casal Sabin Pobra do Caramiñal
144. Xosé Manuel Mexuto Seoane Santa Cruz-Oleiros
145. Xose Maria Gonzalez Salgado Vigo
146. Xosé Ramón Fandiño Santiago
147. Xosé Rial Pérez Poio
148. Xose Sanchez Blazquez Vigo
149. Xosé María Rodríguez Cobelo Ferrolterra
150. Xulio Castro Perez A Coruña

Apoios sociais a Sermos Galiza

2011-07-14T14:37:00.000+02:00

Confirmando que responde a unha necesidade sentida por un largo sector da sociedade galega, a Iniciativa Sermos Galiza foi acollida con ilusión, esperanza e numerosas mostras de apoio. Comezamos aquí, coas 150 primeiras sinaturas recibidas nesta páxina, a publicación dos nomes das persoas que queren manifestar o respaldo ao proxecto. Continuaremos a publicar os apoios recollidos no noso blog nos próximos días, aos que teremos que engadir os recibidos por outros medios. Tamén faremos pública en breve unha relación de persoas que encabezan proxectos colectivos plurais e diversos (organizacións, asociacións, institucións e entidades), todos eles fundamentais para o noso País, que expresan a título persoal o seu compromiso cos obxectivos de Sermos Galiza: unha imprensa libre, crítica, galega e en galego.
A tod@s, moitas grazas!

Nome e Apelidos Comarca / Localidade

1. Adrián R. Bravo Vigo
2. Alberte Fernández Mariño A Coruña
3. Alberte Mahía Rodríguez Vigo
4. Alberto Ferreiro Pérez A Coruña
5. Alexandre Avila Alonso Ourense
6. Alexandre Penas Roibás Lugo
7. Alfredo Álvarez Salceda de Caselas
8. Alfredo López (Tokio) Val Miñor
9. Alicia Trashorras Madarro Lugo
10. Álvaro Carreira García A Limia
11. Ana Barxa Cid Xinzo De Limia
12. Ana González Xove Monfero
13. Ana María Rúa A Coruña
14. Andrés Caamaño Pampín Santiago de Compostela
15. Ángel Amaro Alicante/Ourense
16. Ângelo Pineda Marinho Barcelona
17. Antia Nieves Rodriguez Escairón
18. Antón Fernández Escuredo O Condado
19. Antón Prieto Pontevedra
20. Antonio Agrelo Milladoiro - Ames
21. Anxo Louzao Rodríguez Santiago
22. Anxo Regueiro López Santiago de Compostela
23. Anxo Sánchez García A Coruña
24. Begoña Turnes García Compostela
25. Carlos Barxa Da Poza Allariz
26. Carlos Louro As Mariñas
27. Carlos Rico Lesta A Coruña
28. Carlos Vázquez González Lugo
29. Cristina Lestegas Pérez Xove
30. Daniel Balado Neiro Compostela
31. Daniel Candal A Coruña
32. Daniel González "Lavesedo" O Morrazo
33. Daniel Veiga Martínez Verín - Ourense
34. David Carro Temprano Sada
35. Diego Fernández Lamas Compostela
36. Duarte Correa Piñeiro Cambados
37. Edelmiro Moman Noval Luxemburgo
38. Eduardo Rodríguez Cunha Redondela
39. Elvira Moroño Ourense
40. Esteban Urbano Caamaño Castro Esteiro - Muros
41. Estefania Ventas A Coruña
42. Federico Gutiérrez Estoa Riotorto
43. Fernando Igrexas Bouza Cedeira
44. Fernando Pereira González A Coruña
45. Francisco Campos Lanzarote
46. Francisco L Vázquez Vizoso Vigo
47. Francisco Torrente Hortas Lugo
48. Francisco Xesús Alvedro López Emigración/Reino Unido
49. Francisco Vidal Bouzo Ponteareas
50. Gabriel Pérez Durán Vigo
51. Gran Colmado Ourense
52. Hadrián Candela Iglesias Compostela
53. Hadriana Grela Ordes
54. Héctor Sánchez Moar Oleiros
55. Helena Miguelez Carballeira Gales
56. Iago Fraga A Coruña
57. Isabel García Couso Compostela
58. Jacobo Rivas Val Alfoz - Valadouro
59. Jesús Ortueta Andonegui Ames
60. Joam Fraga Ferrol
61. Jon Amil Vigo
62. José Francisco Varela Rial A Coruña
63. José Manuel Asorey Saco Vigo
64. José Manuel Outeiro Garcia Compostela
65. Julio Asier Rodríguez Ourense
66. Kiko Neves O Condado
67. Lois Lamas García Vigo
68. Lucía Castro Ferreiro Portomarín
69. Lucía Vecino Souto Ponteceso
70. Luís Bará Torres Pontevedra
71. Mª do Carme Castro Pereira Valdoviño
72. Mª Dolores Blanco Pereira Mazaricos
73. Mª Rosa Pérez González Ourense
74. Maika Domínguez Soto Pontevedra
75. Manolo Ferro Celanova
76. Manuel Anxo Expósito Álvarez Vigo
77. Manuel Casal Lodeiro Ames
78. Manuel Forcadela Vigo
79. Manuel López Louxedo A Fonsagrada
80. Manuel Rei Romeu Pontedeume
81. Marcelo Rodríguez Acosta Vigo
82. Marcos Antonio Rivas Bouza Ferrol
83. Marcos Fernández A Mariña
84. Marcos Maceira Eiras Santiago de Compostela
85. Marcos Sumavielle Rodríguez Ourense
86. Maria Do Mar Lopes González Santiago de Compostela
87. María José Meilán García Lugo
88. María Martinez Taboada Mugardos
89. María Nieves Villar Garrote A Coruña
90. María Olivia Ferreiro González Santiago
91. María Xesús Moreira Fontán Morrazo
92. Marta Dacosta Alonso Gondomar
93. Martiño Ramos Soto Ourense
94. Miguel R. Penas Compostela
95. Miguel Rodríguez Carnota Paderne / Betanzos
96. Miguel Rodríguez Fernández A Coruña
97. Mónica Places Torrado Barbanza
98. Narsés Mira Ferrol
99. Nel Vidal Barral Compostela
100. Nicolasa Castro Monteiro Pontedeume
101. Nuria Rodríguez Celanova
102. Olga Castro A Mariña / Birmingham
103. Olga Patiño Abeixón Noia
104. Pablo Romero Vigo
105. Pablo Santiago García Barbanza
106. Paula Martínez Casares Salceda de Caselas
107. Paulino Peña Álvarez Ourense
108. Paulo Padin Alvarez Bilbau
109. Raimundo Gonzalez Pontevedra
110. Raul Rio Diaz Euskal Herria
111. Rodri Suárez A Coruña
112. Roman Varela Varela Melide
113. Rosa Conde Vieiro Santiago
114. Rosana Pérez Fernández A Pobra do Caramiñal
115. Rubén Cela Díaz Santiago de Compostela
116. Rut Marina Reza Álvarez O Ribeiro
117. Sérgio Nunes Garcia Cangas
118. Silvia Bardelás Álvarez Nigrán
119. Silvia Lampón Hermo Boiro
120. Simón Caaveiro Fraga As Pontes, Eume
121. Susana Lopez Hermida Viveiro
122. Suso Baleato Emigración
123. Suso López A Mariña - Ribadeo
124. Tatuxa Conde Taboada
125. Tiago Peres Gonçalves Compostela
126. Valentim R. Fagim Santiago
127. Xabier Baldomir Pego Santiago
128. Xabier Lago Mestre O Bierzo
129. Xabier Pérez Igrexas Vigo
130. Xan Fernández Bello Compostela
131. Xaquín Agulla Gómez Pontevedra
132. Xerome Calero Prado Vigo
133. Xersús Manuel Da Torre Martíns Vigo
134. Xesús Ledo Patao A Coruña
135. Xoán Daniel Castro Bermúdez A Coruña
136. Xosé Antón Bocixa Rei Cerceda
137. Xosé Antón Pedreira Mirás Compostela
138. Xosé Antonio López Teixeira Vigo
139. Xosé Bieito Delgado Rodríguez Ourense
140. Xosé Carlos Solla Lago Vigo
141. Xosé Fernando Varela Parada Ourense
142. Xosé L. García Costa Santiago de Compostela
143. Xosé M. Fernández López Ames
144. Xosé Manoel Alonso Noceda Ourense
145. Xosé Manuel Millán Otero Morrazo
146. Xosé Manuel Pérez Rodríguez Vigo
147. Xosé Miguel Baleato Fernández Santiago de Compostela
148. Xosefina Ferrás Sexto Compostela
149. Xurxo López González Santiago de Compostela
150. Yolanda Fernández Fernández Becerreá - Lugo

Magnífico acollemento á Iniciativa Sermos Galiza

2011-07-08T17:11:00.000+02:00

O acollemento excepcional que tivo a iniciativa Sermos Galiza confirma tanto a necesidade dun potente medio de comunicación galego e en galego como a oportunidade de comprometérmonos para o conseguir. Após a presentación pública sucedéronse as visitas á páxina, os parabéns, comentarios de alento e as sinaturas de apoio. Queremos agradecer sinceramente todas estas mostras de respaldo á iniciativa e pedir desculpas por a grande cantidade de comunicacións recibidas –felizmente- non nos permitir respondelas de maneira personalizada. Aproveitamos esta páxina para esclarecer algunhas das cuestións colocadas, particularmente as de aquelas persoas que nos preguntan como é que poden colaborar máis.
Estamos agora nunha fase de explicación e difusión do proxecto ben como de recolla de apoios. É fundamental, pois na medida en que o sector máis consciente da sociedade, que quere unha imprensa libre, crítica e galega arroupe esta iniciativa e a sinta como propia máis posibilidades de éxito terá. Por iso, nestes días a mellor colaboración é contribuír para a divulgación da iniciativa e tamén animar amig@s, e compañeir@s a que expresen o seu apoio (poden facelo desde esta mesma páxina). Nas próximas semanas abriremos o proceso de subscrición de accións e tamén, para quen quixer, de pre-subscrición ao semanario.
Existe tamén interese por coñecer por que, tratándose dun proxecto de comunicación, non hai xornalistas no Grupo Promotor. O Grupo asumiu o compromiso de lanzar publicamente a proposta como resposta a unha necesidade sentida por un segmento crecente da sociedade. Por iso se concibe como unha iniciativa social. Ou sexa, non hai nos promotores un interese particular do punto de vista profesional ou empresarial. En troca, quere ser a expresión dun proxecto que debe ser colectivo, plural e sustentado no compromiso activo dos lectores e lectoras.
Mais, ao tempo, contamos co asesoramento dun equipo de profesionais da comunicación que están a traballar nunha maior definición do proxecto comunicativo. Mesmo estamos a prever a celebración dun foro aberto no que tod@s @s profesionais da comunicación que quixeren poderán contribuír coas súas opinións e experiencia a enriquecer o proxecto.
Aliás, como esta é unha iniciativa aberta á sociedade, agradecemos calquera opinión ou suxestión que –individual ou colectivamente- nos quixerdes facer chegar.

Presentación pública de Sermos Galiza

2011-07-02T19:33:00.003+02:00

Interveñen Teresa Moure, Xosé Ramón Freixeiro Mato e Marga Romero

A iniciativa social Sermos Galiza impulsará a creación dun grupo de comunicación

2011-07-01T16:38:00.001+02:00

Busca o compromiso da sociedade máis activa para botar a andar un diario dixital e un semanario en galego

Un grupo promotor de trece persoas de distintos ámbitos sociais presentou en Santiago a iniciativa social para a creación do Grupo de Comunicación Sermos Galiza, un proxecto que parte coa vontade de se converter en referente da información en galego. De partida, o grupo promotor anuncia a intención de botar a andar un diario dixital e un semanario en papel, substentado fundamentalmente nos subscritores e nun accionaraido amplo e plural.

As escritoras Marga Romero e Teresa Moure e o profesor da Universidade da Coruña, Xosé Ramón Freixeiro Mato actuaron como portavoces da iniciativa Sermos Galiza, un proxecto que consideran “urxente e necesario” nun momento de abafamento dos medios en galego. O obxectivo de Sermos Galiza é ofrecer á cidadanía un producto informativo novo e distinto, ao dicir dos seus promotores, “que defenda os intereses da Galiza na nosa lingua, que cree redes de participación e sexa a voz da cidadanía e que sexa, en definitiva, un proxecto colectivo que nace e se desenvolve pola forza e o entusiasmo dos e das que cremos neste país e no seu futuro”.

Para iso, emprazan aos sectores máis conscientes, dinámicos e críticos da cidadanía, a comprometerse activamente, indicando que este é un proxecto aberto a todo aquel que quixer un medio destas características. “Un proxecto como este vai recoller o entusiasmo e a enerxía de moitos e moitas que se resisten a que Galiza desapareza. A cidadanía galega demostrou na súa historia recente en moitas ocasións que ten forza para construir un futuro colectivo” sinalaron.

A partir de agora formalizaranse os apoios xa acadaros e desenvolverase unha campaña de busca de novos colaboradores e colaboradoras para poner a andar a iniciativa. Estableceranse con ese fin contactos con asociación e entidades do tecido social galego que mostraron o seu interese en contribuir ao nacemento desta iniciativa.

“O obxectivo é que o proxecto se manteña por si mesmo, sen dependencias empresariais ou institucionais. Estamos a ver como o goberno galego pode, cando quere, aprisionar ou facer desaparecer os medios de comunicación que non lle interesan e por iso a nosa baza é a independencia e o compromiso firme dos lectores e lectoras” defenden os promotores.
O grupo promotor entende que, para o proxecto ser viábel, precisa do apoio dun mínimo de 3.000 subscritores e un capital social colectivo, evitando accionistas maioritarios. Deseña a creación dun diario dixital e un semanario en papel pero con perspectiva de se expandir a outros soportes comunicativos, en especial, ao radiofónico, a comezar pola radio dixital..

As fortalezas do novo medio serán, segundo os seus promotores, a súa base colectiva, a participación cidadá e a creación de redes de colaboración. “Daremos voz aos e ás que non a teñen co que iso significa tanto informativamente como de apertura e participación nos nosos medios. A cidadanía será propietaria e protagonista de Sermos Galiza” sinalaron.

Sermos Galiza

2011-07-01T11:29:00.002+02:00

por Teresa Moure

Cada día repítennos unha chea de veces as consignas do pesimismo: crise económica, desideoloxización da clase traballadora, mercantilismo consumista que suplanta as ideas, individualismo... As brumas do imperio parecen habitar entre nós. E, con todo, alén desta grisalla radiografía da nosa sociedade, na Galiza escóitanse sons de protesta. Unha multitude de persoas ilusionadas con faceren realidade o proxecto de transformación que o nacionalismo veu deseñando desde os seus inicios reméxense incómodas nas súas posicións; son a outra voz. Estas persoas non queren ser chamadas marxinais por pareceren poucas; non son dúas nin duascentas mais o seu número é difícil de predicir porque medrará abondo cando dean collido as forzas para informaren os demais, para reflexionaren en común, para teceren a súa propia rede.

Esta multitude está a demandar un espazo galego de comunicación para se asegurar as súas posibilidades de intervir na procura do pleno autogoberno. Agora, tras a desaparición nos últimos tempos de diferentes medios de comunicación en galego, é urxente ocuparmos ese baleiro e respondermos ás ansias informativas desa multitude que aspira á soberanía e que demanda, coherentemente, medios de comunicación propios, que transmitan a conciencia de sermos unha nación, de sermos Galiza. Precisamos medios que interpreten a realidade en termos galegos e non con ollada estatal nin europea. E precisámolos porque Galiza, historicamente marxinada, ten os seus propios intereses e a súa peculiar maneira de estar no mundo. Non hai aquí tentación ningunha de illamento nin moito menos de provincianismo: nada resultará máis internacional que exercermos o dereito á propia soberanía. Porén os medios de comunicación habituais non só escurecen as voces críticas e invisibilizan o noso potencial cultural diferenciado, senón que distorsionan o proceso de construción dunha realidade social alternativa e manipulan a opinión pública tentando derrubar as ideas liberadoras e críticas.

Neste tempo, desmesurado e voraz, unha multitude levanta o seu clamor para demostrar a súa firme crenza na forza creativa do entusiasmo, na afouteza de estar constituída por suxeitos que defenden unha idea e non os seus particulares intereses. Esa multitude pode organizarse en torno a este novo grupo de comunicación -Sermos Galiza-, que difunda as ideas da sociedade galega, que as apoie, que lle sirva de canle de transmisión para dar forma a unha iniciativa comprometida con Galiza como nación e que terá na lingua galega o seu primeiro sinal de identidade.

Quizais o termo multitude pareza excesivo cando as consignas do pesimismo insisten en que todas as posibilidades de cambio social están consumidas. Mais o concepto de multitude está impregnado de pluralidade, de heteroxeneidade, e encarna o desexo de transformarmos Galiza cun proxecto colectivo, vital, diverso e creativo. Velaquí un proxecto único, o de elixirmos o noso destino, que se realizará sobre o traballo, silencioso e entregado, daquelas e aqueles que se nos unan; unha multiplicidade de persoas a se expresaren libremente, negándose a que desde fóra lles conten a realidade: unha morea de resistentes coa ilusión de SERMOS GALIZA.

Un medio de Comunicación necesario

2011-07-01T00:46:00.005+02:00

A existencia e consolidación dun espazo galego de comunicación é condición necesaria para asegurarmos un espazo de decisión propio a camiño do pleno autogoberno. Por iso, precisamos de dotármonos de medios de comunicación propios, que teñan como referencia Galiza e que partillen o proxecto de nación, de ser e actuar desde nós mesmos. O momento comunicativo galego actual expresa o baleiro de voces que respondan ás ansias informativas dun segmento crecente da poboación que quere e confía na soberanía en todos os ámbitos de actuación.

Aliás, o desaparecemento nos últimos tempos de medios de comunicación en galego agrava aínda máis a situación, polo que a creación dun proxecto que responda a unha demanda existente é unha necesidade xa urxente. A ausencia de medios cuxo centro de atención informativa sexa Galiza e as liñas editoriais cada vez máis belixerantes nos medios de comunicación en soportes tradicionais, evidencian unha situación na que a nosa lingua, a defensa do país, a información de organizacións propias e a nosa cultura fica abafada na morea de información xerada con outras fontes e outros obxectivos. A política informativa do goberno da Xunta de Galiza contribuíu para agravar esta situación provocando a marxinación das voces críticas nos xornais, en canto o control gobernamental e mesmo a censura se impoñen como en poucas ocasións na radio e televisión públicas galegas.

A axenda informativa dos medios, como ben vemos, non ten a ver coas necesidades do país e iso distorsiona a construción da realidade social e a opinión pública. Constitúe, alén diso, unha rémora de singular dimensión para o crecemento e a difusión das ideas que teñen o seu cerne nos intereses da Galiza.

É por iso que os e as promotores/as deste proxecto que agora presentamos, consideramos urxente o nacemento dun grupo de comunicación que responda ás necesidades informativas do noso país neste século XXI, unha iniciativa sólida, colectiva e plural que teña vocación de se transformar en referente informativo dos intereses da nación galega.

Unha iniciativa galega e en galego

A lingua será elemento definitorio do proxecto. A nosa iniciativa informativa ten na nosa lingua o seu modo de expresión. Face a xornais e medios marcadamente españolizados ou cabeceiras cunha presenza marxinal da nosa lingua, o novo medio terá no galego un sinal de identidade e eixo clave de definición.

Colocaranos, alén diso, na situación de aproveitar sinerxías comunicativas cos medios portugueses, prestando tamén atención ao acontecer político e cultural dos países da lusofonía. Será esta, por tanto, unha forma máis de singularización nun panorama en exceso dependente do centralismo español.

Un proxecto colectivo e plural

A independencia e a pluralidade serán eixos do novo medio e iso implica unha definición empresarial que foxe tanto do sometemento ao mercado publicitario como á propiedade empresarial de capital único.

O compromiso tanto individual como de entidades e organizacións no apoio deste novo medio constitúese así como elemento fundamental para o seu nacemento. De partida, esta orixe plural conferiralle ao novo medio o carácter dun proxecto común sólido e construtivo.

Precisamos dun capital social mínimo suficiente para poder garantir a solvencia e solidez do proxecto, que se captará a través de accionistas particulares e entidades, fundacións ou empresas que respalden esta iniciativa para defender os intereses de Galiza.

Outro eixo fundamental de funcionamento asenta na creación dunha sólida rede de colaboradores. Tanto no noso territorio como alén das nosas fronteiras, queremos que ese carácter colectivo fique patente tamén na autoría plural tanto no ámbito da opinión e crítica como na información directa desde os distintos focos informativos. O traballo de “creación de rede” preséntase fundamental e coincidente co obxectivo de dar voz aos distintos sectores e numerosos homes e mulleres que teñen moito que dicir no presente e futuro de Galiza.

Información, análise e interpretación

Responder ás necesidades informativas dunha audiencia que non atopa respostas nas cabeceiras e medios audiovisuais que se desenvolven na Galiza obriga a definir un proxecto baseado, por unha parte, na inmediatez e nas novas tecnoloxías da comunicación ás que non podemos ficar alleos mais, pola outra, a unha presenza material con distribución directa e en puntos de venda tradicional, co fin de “pór á vista” a nosa cabeceira.

Estamos a falar portanto dun proxecto que deberá arrancar con un diario dixital e un semanario en papel, este cunha vocación máis interpretativa e de análise e a información máis demorada expresada en xéneros xornalísticos como a entrevista ou a reportaxe. Mais o proxecto non debe pórse límites. En troca, debe aspirar a afianzarse e crecer. À partida pensando na radio. Mesmo en formatos máis novos, como a radio dixital. E de aí para diante.